دوست

با بعضی ها هم مسیریم.هم مسیر از وقتی سوار سرویس دانشگاه می شویم تا دانشگاه از دانشگاه تا وقتی از سرویس دانشگاه پیاده می شویم.

از بعضی ها فقط جزوه می گیریم و موقع رد و بدل کردن کاغذها کمی با هم حرف می زنیم.

با بعضی ها فقط می خندیم.به سبیل کج استاد، به عقل ناقص رییس دانشگاه، به بدبختی های آخر ترم، به لوبیا پلوی سلف دانشگاه.

کنار بعضی ها فقط می نشینیم که حرف بزنند، نق بزنند، غر بزنند تا بعدش ما حرف بزنیم نق بزنیم غر بزنیم.

از کنار بعضی ها فقط رد می شویم و دو تایی هم زمان با هم میگوییم :سلام خوبی مرسی و بعدش طوری که انگار هر دو با هم غیب شده باشیم همدیگر را نمی بینیم.

به بعضی ها اعتماد می کنیم.کارت بانکی پدرمان را با رمزش می دهیم دستشان که حالا که میروند بانک شهریه ما را هم واریز کند.

برای بعضی ها دلمان تنگ می شود و مطمئنیم او هم دلتنگ ماست.

به خاطر بعضی ها حاضریم تا آن سر شهر هم برویم و بر گردیم تا فقط نیم ساعت همدیگر را ببینیم.

با بعضی ها می رویم سفر، با آنها هم سفره می شویم و همراه...

با بعضی ها می رویم فیلم میبینیم و بعضی جاهای فیلم دست هم را محکم فشار می دهیم.

به بعضی ها شماره خانه مان را هم می دهیم  و گاهی غروب های دلگیر جمعه زنگ می زنیم خانه شان...

بعضی ها هم هستند که حتی از نزدیک همدیگر را ندیده ایم اما لابلای نوشته های هم سرک می کشیم و حس میکنیم چقدر خوب می توانیم حس هم را درک کنیم.

دوست شاید ترکیب جالبی از همه این بعضی هایی باشد که گفتم...ترکیب جالب و عجیبی که کم بودش گاهی عجیب نفس گیر می شود!