در دل شهری خاموش و فراموش شده ، جایی که پنجرهها زمان زیادی بود که چشم بر خورشید بسته بودند ،دو سایه بر سنگ فرش های ترک خورده ،روبروی هم ایستاده بودند.
« امید و ناامیدی»
« امید »لباسی بهاری و چشمانی براق و سبدی پر از بذرهای نور و امید بر دوش داشت و «ناامیدی» لباسی از سیاهی و چشمان فرسوده و صندوقچهای از خاطرات مایوس کننده حمل میکرد.امید رو کرد به ناامیدی و گفت:« چرا باران را نفرین میکنی؟.»
وقتی باران ،مادر رود و دریاهاست! ناامیدی لبخندی زد و گفت:« زیرا از اینجا دیگر رودی نمیگذرد .همه باران در این باتلاق فرو میرود .»
در همان لحظه که باد مکالمه آنها را جابجا میکرد ،کودکی با چراغی که نورش سوسو میزد ،از ساختمانهای خرابه بیرون آمد و به آنها خیره شد.
امید به کنار کودک رفت و گفت :«ببین تا آن زمان که فقط یک نور کوچک در دست داریم ، شب نمیتواند مالک ما باشد .»
ناامیدی گفت :«خیالت راحت !این نور هم به زودی خاموش میشود.» کودک جلوتر آمد .نور لرزان چراغش
روی سایهها افتاد. او چراغ را بالاتر برد وباد سعی کرد نورش را خاموش کند. اما نشد.
امید نفسی راحت کشید و گفت:« نور با جنگیدن زنده است.» در آن زمان ناامیدی با زل زدن به کودک انگار در عمق چشمانش چیزی شکست و دیوار باورهایش ترک برداشت.سپس صندوق خاطرات بد و غمگین افتاد و خرد شد.
صدای شکستنش چون نالهای در کوچهها پیچید.
همان موقع، امید دست کودک را گرفت و گفت بیا برویم ، باید نور را به تمام کوچهها برسانیم .شاید زخم زمین ، اندکی شفا یابد. پنجرهها به سوی نور باز شوند و چقدر عجیب که ناامیدی دیگر سیاه نبود ،بلکه سراسر نور بود و روشنایی . وشهری که در خواب بی رویا فرو رفته بو د ،آهسته آهسته بوی نم باران گرفت و به امید جوانه زدن حتی فقط یک شاخه در همین نزدیکی بیدار شد.