حدیث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ
اگر چه صنعت بسیار در عبارت کرد
«حافظ»
حافظ از عشق به عنوان هنر و فضیلت، هر دو به یک معنا نام
عاشق و رند و نظربازم و میگویم فاش
تا بدانی که به چندین هنر آراستهام
تحصیل عشق و رندی، آسان نمود اول
آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل
باید توجه کرد هنری که حافظ از آن نام میبرد همان ویژگیهایی را دارد که یونانیان باستان از arete مراد میکردند.(اگر چه در مصداق با آنها تفاوت دارد). آرته همان طبیعت فطریست و خصوصیتیست که فرد با داشتن آن، همان میشود که باید باشد و بهگونهای ویژگی ازلی و ابدی دارد.
می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار
این موهبت رسید ز میراث فطرتم
هنر یعنی آنچه مطابق طبیعت فطری است دقیقا نقطه مقابل صنایع و تکلفات فضلفروشانهای قرار میگیرد که واعظان نیز از آن بهره میگیرند.