سایهٔ عینک روی میز، دو قاب شیشه اش را چهارتا می‌کند. از اول ساعت کار، بازی این دوتا با آن دوتا شروع شده‌است. دوتای اصلی محکم نشسته اند روی میز و چون صاحب‌شان کارمند نزدیک بین و پشت میز نشینی است، تا بعد از ظهر قرار نیست تکان بخورند. خورشید اما با دوتای دیگر که سایه این ها باشند سر بازی دارد و جابه‌جایشان می‌کند. اول صبح دراز و کشیده و کمی محو، شبیه گرافیک هایی که از صورت صادق هدایت می‌کشند؛ سر ظهر مرتب و اتوکشیده، با رسیدن به بعد از ظهر پاییزی باز هدایت برمی‌گردد، این دفعه محو تر و بیحال‌تر و شاید افسرده از زندگی، کنج اتاق حسابداری در خیابان فروردین و نه کف آشپزخانه آپارتمانی در پاریس.
صاحب عینک اما فارغ از این همه هیاهوی آرام روی میز، مشغول وارد کردن اسناد حسابداری از روی فاکتورهایی است که چنان بدخط نوشته شده‌اند که به خواب بد می‌مانند، خواب بدی که تا سی و یکم تیرماه و تسلیم اظهارنامه مالیات پارسال، بیداری ندارد.
صاحب عینک وسط های روز بلند می‌شود و عینک نزدیک را روی فاکتور چرب نهارهای ماه پیش دفتر که آشپزخانه طرف قرارداد فرستاده می‌گذارد تا کمی با قیمه بادمجان و ته‌چین دمخور باشد. سری به آبدارخانه می‌زند و برای خودش چای خیلی کمرنگی می‌ریزد که همکاران به شوخی آن را آبجوش پررنگ صدا می‌کنند. امروز خانم هم‌اتاق مرخصی است و رفته تا دخترش را در هنرستان محل ثبت‌نام کند، پس تعارفِ آوردن چای برای او هم تا فردا اجرا نخواهد شد.
بعد از چای، کار سایه‌ها باز به درازا کشیده و صادق کمرنگ جای قاب‌های پر رنگ را گرفته است. عینک باور دارد که سایه‌ها ابدی نیستند ولی نمی‌داند که خودش هم عمر جاویدان ندارد و بجای گورستان پرلاشز پاریس، زیر لاستیک عقب پیکان کارلوکسی در خیابان منوچهری نقش زمین خواهد شد.
