خب بذارید یه کم بازی کنیم،
یه کاغذ با یه قلم و ذهن ناراضی از وضع موجود
قراره قلم روی کاغذ حرکت کنه و بنویسه تویِ ۵ سال دیگهت چه شکلیه.
یه بار آرمانی بنویسی و یه بار واقعبین
خب حالا بخونشون، راضیای؟
بگذریم یه کم برگرد عقب، مثلا زمانی که تازه فارغ التحصیل شده بودی برای خودِ اونوقتت به یاد بیار که چی می نوشتی؟
بازم عقب تر برو زمانی که تازه وارد دانشگاه شده بودی، اونموقع مغزتو چطوری از آیندهات روی کاغذ خالی میکردی؟
حالا دوران دبیرستانت یادت بیاد، آرمانهات یادته؟
چه اتفاقی برای آدم میوفته؟ آیا این حاصل معجون شوم فریب، نسیان و استحاله نیست؟
چه اتفاقی میافته که اون خودِ ۵ سال دیگه رو تو خیلی از موارد دوست نداریم ولی باز به سمتش حرکت میکنیم؟
چه اتفاقی ما رو سطحی میکنه و از خلاقیت و تجربه تهی؟
یه دستی بکش و برو سمت جهنم دوستداشتنیت نه بهشت استانداردسازی شده
نترس نقاشیهاتو رو دیوار یه روزی کشف میکنن
بزن بیرون!