ویرگول
ورودثبت نام
مهدی آهنگری
مهدی آهنگری
مهدی آهنگری
مهدی آهنگری
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

شب نیمه شعبان ۱۳۹۹

لَمْ يَأْنِ لِلَّذينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ... (حدید/۱۶)


گفته اند که این آیه بود که فضیلِ عیاض ِ راهزن را متحول کرد و به مرتبه ای رساند که ستوده ی قران گشت.

قصه ی او را از زبان عطار بشنویم:

"يک شب کاروانی می گذشت

در ميان کاروان يکی قرآن می خواند. اين آيت به گوش فضيل رسيد:

"الم يان للذين آمنوا ان تخشع قلوبم لذکر الله"

آيا وقت نيامد که اين دلِ خفته ی شما بيدار گردد؟!

تيری بود که بر جان او آمد...

- ای فضيل! تا کی تو راه زنی؟

گاهِ آن آمد که ما نيز راه تو بزنيم!

فضيل از ديوار فرو افتاد و گفت:

گاهِ گاه آمد از "وقت" نيز بگذشت."

گویی در آن حال این بیت از مثنوی مولانا زبانِ حالِ فضیلِ سرگشته بود:

"وقتِ" آن آمد که من عریان شوم

نقش بگذارم سراسر جان شوم

در ادبیات عرفانی "وقت" از اصطلاحات کلیدی است و به حال و حالتی گفته می شود که ناگهان بر سالک هجوم می آورد و او را مطیع و مُنقاد خود می کند.

گمان می کنم هر آنکس که بویی از معنی و معنویت برده است و دایم "از روز گذر کردن اندیشه" می کند، عاقبت -دیر یا زود- معروض این "وقت" خواهد شد.


حالا این وقتِ خوش به سراغِ یکی در جوانی و برای بعضی در میان سالی و یا حتی در روزهای پایانی عمر می آید

به هر حال به توصیه حافظ هرگاه که این وقت خوش دست داد باید قدرش را دانست و مغتنم اش شمرد؛ زیرا "پیوند عمر" به مویی بسته و هر آن ممکن است از هم بگسلد و فرصت ها از دست بروند.


بقول صائب تبریزی:

عمرها چنان سست و ناپایدارند که "از نسیمی دفتر ایام برهم می‌خورد!"

در این آیه "خشوع قلب" به معنی نرم و منعطف شدن دل است.

دلی که نرم و خاکی شد بذر "ذکر" را می پذیرد و پُر می شود از گل های معرفت.

اما اگر غفلت بر جان آدمی حاکم گردید و قلب از خشوع و خضوع بازماند کم کم سختی و سنگی از راه می رسد و هرگز دانه ی بذری در آن جوانه نمی زند و به قول مولانا:

از بهاران کی شود سرسبز سنگ

خاک شو، تا گُل برآری رنگ رنگ



نیمه شعبانمنجیامام زمانتحول
۴
۰
مهدی آهنگری
مهدی آهنگری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید