
بیست و هفتمین روز از دی ماه هزار وسیصد و سی و چهار، که سید مجتبی نواب صفوی به چوبه اعدام بسته شد، همزمان با شب شهادت حضرت زهرا (س) بود. شنیده بودند که او به همسفران خویش می گوید: "عجله کنید، جده ام منتظر ماست..." آنها در لحظه شلیک، دسته جمعی اذان گفتند، اجازه بسته شدن چشمان خویش را نیز ندادند، گفتند: "می خواهیم گلوله هایی را که در راه هدف می خوریم، با چشمان خود استقبال کنیم..." آن شب که ایشان آنچنان مرگ را، تنگ در آغوش گرفتند، هم بندان توده ای آنان گفته بودند: " نواب رفت و عظمت خویش را بر ما تحمیل کرد!..." هم اینک پس از سپری شدن شصت و پنج سال اما، تقریبا همین تقارن تکرار شده و موسم شهادت مادر و فرزند، به کنار هم آمده است!

28 دیماه 1400 روزنامه پیام اشنا