رفتار غلط والدین با کودکان : شاید ما به هر حال در آینده صاحب فرزند شویم یا همین الان صاحب فرزند باشیم. ممکن است که در خانواده و نزدیکان ما کودکی باشد که بسیار برای ما با ارزش باشد.
مسلما همه ما عاشق آن کودک هستیم. آن کودک می تواند فرزند ما باشد یا برادر زاده یا خواهر زاده ما یا هر نسبتی که می توان داشت. ولی این عشق ما ممکن است گاهی اوقات به آینده آن کودک شیرین ضربه بزند، بدان آنکه متوجه این قضیه باشیم.
رفتارهایی است که ممکن است با انجام دادنش خاطرات بد را در ذهن کودک بگنجانیم.

از قدیم ضرب المثل بسیار معروف و کاملا غلطی در جامعه رواج پیدا کرده است:
اشکال ندارد بزرگ شوی یادت می رود
این جمله مضحک ترین و با عرض پوزش مزخرف ترین جمله ای است که تا به حال شنیدم. خود من به شخصه هر رفتار بسیار خوب و خاطره خوب و هر خاطره بدی که در کودکی باعث خوشحالی من شده یا بلعکس، مو به مو به صورت کیفیت 4K به یاد دارم.
باید به شدت در رفتار با کودکان دقت کنیم. اگر به یک کودکی خوبی کنیم آن کودک در ذهنش می ماند و در سنین بزرگسالی به صورت ناخودآگاه رابطه بسیار خوبی با ما برقرار می کند. حالا آن کودک می تواند فرزند ما باشد یا فرزند برادر یا خواهر یا حتی نوه ما یا ...
هیچ فرقی نمی کند. هر حرفی و به کودکان نزنیم. مخصوصا اگر با کودکی در ارتباط هستیم که هنوز به هفت سالگی نرسیده است.
ذهنیت و شخصیت کودک تا سنین 7 سالگی در شدید ترین نوع خودش درحال شکل گیری است. پس سعی کنیم که یک کودک با شخصیت قدرتمند پرورش دهیم.
اولین موضوعی که بسیار می تواند به آینده کودک ضربه بزند موضوع محدود کردن کودکان است.

کودکان شیرینی که در زندگی ما هستند، کنجکاو هستند. اصلا ماهیت یک کودک کنجکاو بودن است. کودک سعی بر این دارد که همه چیز را تجربه کند. این کودک سرباز نیست و ما فرمانده نیستیم که دائم به کودکمان دستور دهیم که نکن بشین و پاشو و بخور یا نخور.
برای مثال: شخصی به عنوان پدر در حال تعمیر کردن یک وسیله است و کودک وی برای کنجکاوی یک ابزار پدر (پیچ گوشتی) را بر می دارد. پدر هم با عصبانیت بلافاصله شروع به بیان کردن این حرفها می کند:
همه این حرف ها درسته و مسلما آن ابزار یعنی پیچ گوشتی می تواند به فرزند ما آسیب برساند ولی خیلی بهتر نمی شه که :

واقعا گاهی اوقات مواردی و تجربه می کنیم که بسیار حیرت آوره. والدینی که فرزند خود را دشمن خود می پندارند.
چرا این کارو می کــــــنی بچه. مگه نگفتم دست به پیچ گوشتی نـــــــــزن، چرا درس نمی خونـــــــــــی، دست به یخچال نــــــــــــزن. چرا اومدی تو آشپزخانــــــــــــــه.
گاهی اوقات هم والدین دست به تهدید می زنند که اگر فلان کار را انجام ندهی، من میدانم با تو.
با این رفتار های پرخاشگرانه، کودکی را تربیت کردیم که در بزرگسالی خودش را باور ندارد. کارهایی که انجام می دهد را باور ندارد. فکر می کند در انجام دادن هر کاری شکست می خورد. فکر می کند بعد از هر اشتباهی که انجام دهد، مجازات سنگینی برایش در نظر گرفته شده است.
همه این موارد هم دقیقا به رفتار با کودکانمان باز می گردد.
هر شخصی به عنوان بزرگتر در تربیت کودکان می تواند عصبانی شود و حتی گاهی اوقات صدای خود را بالا ببرد و هر پدر مادری هم می تواند این کار را انجام دهد. ولی مسلما با خطا کردن و انجام دادن یک کار بسیار اشتباه این رفتار برای بچه مناسب است ولی کودک بی گناه که کاری انجام نداده است و فقط برای مثال به یکی از وسایل ما دست زده است، لایق این رفتار نیست.
بهتر است اگر با کودکی در ارتباط هستیم، در رفتارمان دقت کنیم و این حرف را به خودم هم که در جایگاه عمو و یک بزرگتر هستم و با یک کودک شیرین هشت ساله در ارتباط هستم، می زنم.