از قدیم یادم که خانواده و یا بزرگتر ها میگفتن هر چیزی که داریم وقتی ارزشش رو متوجه میشیم یا قدرش و میدونیم که از دستش بدیم ! ! !
چرا باید اینطوری باشیم ؟ چرا باید همیشه از دست بدیم تا بفهمیم که دیگه نداریمش ؟ حالا اینا چه ربطی به خوش بختی داشتن ؟
ربطش اینجاست که نفس کشیدن یعنی خوش بختی ، لحظه لحظه با مادر قدم زدن یعنی خوش بختی. لحظه به لحظه نفس کشیدن یعنی خوش بختی، لحظه لحظه راه رفتن یعنی خوش بختی، سالم بودن اعضای بدن یعنی خوش بختی و ... همه ی چیز هایی که ما داریمش یعنی خوش بختی. ولی تو ایران یا بهتره بگم اکثر مردمی که من دیدم تا به امروز در زندگیم خوش بختی رو تو پول در آوردن دیدن و میبینن و این بدترین خط فکری ای کن یک انسان حالا چه مرد، چه زن میتونه داشته باشه.
بیایم به یکی از خوش بختی هایی که داریم عمقی نگاه کنیم:
مادر، وقتی از دستش میدیم تازه میفهمیم یه چیزی از وجودمون رفته، یه چیزی از جسممون کنده شده، انگار که دیگه تکمیل نیستیم، انگار که دیگه اون آدم قبلی نیستیم. حالا به این فکر کنیم که وقتی مادرمون هست بهترین ها رو براش بخوایم، عصبانیش نکنیم، باهاش بد رفتاری نکنیم، اجازه ندیم تو خونه کار بکنه چون برای بزرگ کردن ما خیلی کار ها کرده :).
اگه واقعا عمقی بهش فکر کنیم حتی ممکنه گریمون هم بگیره که چقدر خوش بخت بودیم ولی از یادمون رفته بود.