
مدیر مو سفیدی داشتم که عادت عجیبی داشت. اما توانسته بود با همین عادت فضای کار بسیار سالمی را در شرکت ایجاد کند؛ حداقل در بین ماهایی که مستقیم با خودش در ارتباط بودیم.
اگر ایشان وسط بحث احساس میکرد که قصدمان بدگویی، تخریب و یا مقصر نشان دادن کسی است که در #جلسه حضور ندارد، بلافاصله با دست اشاره میکرد که "حرفت را همینجا نگه دار". بعد گوشی را برداشته و از منشی میخواست که فرد غایب را احضار کند. وقتی آن فرد از همه جا بیخبر وارد اتاق میشد و مینشست، رو به ما کرده و میگفت "حالا حرفت را ادامه بده".
فرقی نمیکرد چه کسی باشد. حتی وقتی معاونش از آبدارچی شکایت میکرد، روال همین بود. او با سرخ کردن فرد خاطی یادش میداد که "زیر آب زنی در این شرکت هزینه دارد."
کم کم این تکنیک ساده و موثر تبدیل به عادت همه ما شده بود و حتی در جلسات داخلی و غیر رسمی هم استفاده میکردیم. به این ترتیب همه کارکنان خیالشان راحت بود که اگر در غیابشان حرفی زده میشود، بلافاصله از طرف خود مدیران مطلع شده و در یک بحث رو در رو امکان دفاع خواهند داشت.
از حضورم در آن جمع سالها میگذرد و امروز فرهنگ سازمانی سالم و حرفهای خودمان را مدیون عادتی میدانم که یادگار آن مدیر پیر است. فرهنگی که:
- رقابتهای نابجا و منفی را به حداقل میرساند.
- افراد سالم را دلگرم کرده و به کار و مجموعه وفادار میکند.
- افراد موذی را مجبور به اصلاح کرده و یا درٍ خروج را به آنها نشان میدهد.