
«مارتا رازلر وُگ میخواند» (Martha Rosler Reads Vogue) اثری است از مارتا رازلر. او در حالی که تصاویر پر زرق و برق مجلهٔ وگ را ورق میزند از «روایت» برای ایجاد وقفه در هژمونی تصویر وام میگیرد. سپس ویدئو به سراغ کارگران تولیدکنندهٔ لباسهای وگ میرود. رازلر سمبل «جامعهٔ نمایش»، تصویر بدنهای منقادشدهٔ زنانه، را با واقعیت زندگیِ بهحاشیهراندهشدهٔ نیروی کار ارزان خاور دور قطعهقطعه میکند: نیروی کاری مدفونشده در زیر رنگ و لعاب تصاویر تولیدشده برای طبقه متوسط. چهرهٔ بزککردهٔ «جامعهٔ نمایش» در انتهای فیلم-که با ویالن کنسرتوی شوئنبرگ همراه است- و زمانی که رازلر در برابر آینهْ آرایش از چهره پاک میکند، از هر لحظهای عیانتر است.
"رازلر در مقالۀ «پسا-مستند، پسا-عکاسی؟» (۱۹۹۹)، تغییراتِ مدام در مفهوم مؤلف و نسبت عملکرد عکاسی با حقیقت را نتیجۀ تحوّلاتِ گفتمانی و تکنولوژیکی میداند. او در مصاحبهای در سال ۱۹۸۹، بهروشنی دربارۀ این واقعیت سخن میگوید که ماهیتِ مسئلهسازِ عکاسی مستند نمیتواند منجر به دستکشیدن از تلاش برای بازنماییِ جهان شود. رازلر میگوید: «من در نوشتههایم مستندنگاری را بهعنوان یک فرمِ مُرده مطرح کردهام. اما هیچ نقطۀ آغازی بهجز ارجاع به واقعیت وجود ندارد».
سرانجام، باید به چیزی اشاره کرد که سنگینترین قمارِ نوشتهها و هنر رازلر است، و آن میل به فراهمکردنِ امکانِ نوع دیگری از دیدن است: «اگر بشود در روندِ ناخودآگاه کارها و ادای حاجات روزمرۀ انسانها حتی برای یک لحظه وقفهای انداخت، شاید در آن زمان بتوان برگشت و بیشتر متوجه شد». طرح رازلر، طرحی در حال تکوین است، و باید با انواع اندیشهها، راهبُردها، و رویکردها مرتباً مورد بازنگری قرار بگیرد. نوشتارِ رازلر هم تجسّمِ قبولِ چنین مسئولیتی است، و هم تلاشی سرسختانه برای تشخیصِ این مسئولیت در پروژههای دیگران".
متن از کتاب «پنجاه نویسندهٔ کلیدی عکاسی» نوشتهٔ مارک دردن، ترجمهٔ نسرین طالبی سروری و محمدحسین خسروی