قطعه قفس

در سپتامبر ۱۹۷۸، تاچینگ شیه، پرفورمنسی یک‌ساله را با عنوان «قطعهٔ قفس» آغاز می‌کند. او خودش را درون قفس چوبی کوچکی قرار می‌دهد، هیچ‌حرفی نمی‌زند، هیچ‌چیزی نمی‌خواند و هیچ‌کاری انجام نمی‌دهد. او اسنادی حقوقی امضا می‌کند و حتی از یک وکیل کمک می‌گیرد تا حضور دائمش در قفس را بررسی کند و درنهایت به‌عنوان «سندِ» مضاعف، عکسی از او گرفته می‌شود. او، به هجوآمیزترین حالت ممکن، خود را به مطیع صرفِ قانون بدل می‌سازد. کار او نه‌تنها، از ما و بازدیدکنندگان قفسش می‌پرسد، «واقعاً چه اتفاقی دارد می‌افتد، وقتی هیچ اتفاقی نمی‌افتد؟»، بلکه درمقام مهاجری غیرقانونی (sans-papier)، التزامی قضایی که دائماً در تعقیب او بود‌ه ‌است را به سخره می‌گیرد. او در اینجا، اعتراف و التزام را با هم می‌آمیزد؛ به ‌این معنا، دستگاه قضایی بیش از آنکه نمایندهٔ عدالت باشد، «بازآرایی و بازنمایی قدرت» است و نه یک عمل، بلکه تمامیت زندگی را نظارت می‌کند.

در دهه‌های اخیر علاقهٔ مردم به تماشای هنرمندهای گرسنگی به‌شدت رو به کاهش گذاشته است. آن‌وقت‌ها نمایش هنرمند گرسنگی تمام شهر را به خود مشغول می‌کرد [...هنرمند گرسنگی] گاهی هم بازوی خود را از میان میله‌های قفس بیرون می‌آورد تا مردم با دست‌زدن به آن دقیقاً احساس کنند که تا چه اندازه نحیف و لاغر است. [...] نگهبانان ثابتی هم بودند که از سوی خود تماشاگران انتخاب می‌شدند، عجیب اینکه معمولاً نگهبانان به شغل قصابی اشتغال داشتند و مأموریتشان این بود که در گروه‌های سه‌نفره هنرمند گرسنگی را روز و شب زیر نظر بگیرند تا او احیاناً پنهانی چیزی نخورد. البته نظارت این اشخاص کاملاً جنبهٔ تشریفاتی داشت و برای اطمینان تودهٔ مردم صورت می‌گرفت، وگرنه کسانی که با چندوچون کار آشنا بودند خوب می‌دانستند که هنرمند گرسنگی در مدت زمان گرسنگی، هرگز، تحت هیچ شرایطی، حتی اگر پای اجبار به میان می‌آمد، حاضر نبود ذره‌ای خوراکی به دهان بگذارد، وجدان حرفه‌ای او به او چنین اجازه‌ای نمی‌داد. البته هر نگهبانی استعداد درک این مطلب را نداشت، بودند نگهبانان شبانه‌ای که در کار خود سهل‌انگاری می‌کردند. عمداً در گوشه‌ای دور از قفس دور هم می‌نشستند و سرگرم ورق‌بازی می‌شدند تا به گمان خود هنرمند گرسنگی فرصتی به دست بیاورد که از ذخیرهٔ پنهان خود چیزی بردارد و لقمه‌ای به دهان بگذارد. برای هنرمند گرسنگی چیزی زجرآورتر از این نگهبانان نبود

برشی از «هنرمند گرسنگی»، فرانتس کافکا، ترجمهٔ علی‌اصغر حداد.