
نفقه در لغت به معنی جیره، هزینه و خرجی است؛
و در اصطلاح، عبارت است از مالی که برای ادامه زندگی، صرف مخارج ضروری همسر و فرزندان، خویشاوندان، حیوانات و… می شود.
نفقه همسر
طبق ماده ۱۱۰۷ قانون مدنی نفقه زوجه عبارت است از “همه نیازهای متعارف و متناسب با وضعیت زن از قبیل مسکن، البسه، غذا، اثاث منزل و هزینههای درمانی و بهداشتی و خادم در صورت عادت یا احتیاج به واسطه نقصان یا مرض.”
نفقه اولاد
مطابق ماده ۱۱۹۹ ق.م: نفقه اولاد بر عهده پدر است. پس از فوت پدر یا عدم قدرت او به انفاق به عهده اجداد پدری است، با رعایت الاقرب فالاقرب؛ در صورت نبودن پدر و اجداد پدری و یا عدم قدرت آن ها نفقه بر عهده مادر است.
نفقه ابوین
مطابق ماده ۱۲۰۰ ق.م، نفقه پدر و مادر با رعایت “الاقرب فالاقرب” به عهده فرزندان و فرزندانِ فرزندان است.
نفقه خویشاوندان
طبق ماده ۱۲۰۴ ق.م “نفقه اقارب عبارت است از مسکن و البسه و غذا و اثاثالبیت به قدر رفع حاجت با در نظر گرفتن درجه استطاعت مُنفِق.”
نفقه بهائم
اگر حیوانی در ملکیت شخصی باشد، نفقه حیوان و فرزندانش بر عهده آن شخص است.
نفقه دهنده را مُنفِق و نفقه گیرنده را مُنفَق علیه گویند.
منبع : کتاب مبسوط دکتر جعفری لنگرودی
منبع