
عشقم
اعتراف می کنم که دوستت دارم اما
من زمانی به خانه می رسم که تو خوابی
من زمانی از خانه خارج می شوم که تو خوابی
و من زمانی پای حرف هایت می نشینم که تو خوابی
تو باشکوه ترین میزهای غذای تک نفره ی دنیا را برایم می چینی
و عاشقانه ترین نامه های دنیا را برایم می نویسی
و به زنانه ترین روش ممکن
لباس هایم را تحویل صبح های اتو کشیده ام می دهی
اما من
همچنان
یک سرزمین دور افتاده از توام
لعنت به این زندگی
به این زندگی مدرن شهری با بوی تند دود و عرق و پسماند
که حتی فرصت بوسه و آغوش را از ما گرفته
که حتی نگذاشته به آرزوهای کوچکمان برسیم!
#افشین_افشنگ