مردم همیشه گلادیاتور پیروز را دوست دارند و حاکمان گلادیاتور بازنده.
مردم برای جنگیدن و هنرِگلادیاتور هورا میکشند و حاکمان برای زانو زدن و صدور فرمان قربانی شدن او.
بیایید برای چندمین بار "گلادیاتور" شاهکار حماسی ریدلی اسکات را مرور کنیم:
امپراطور جوان سرمست از قدرتِ غصب کردهی خود؛ قدرتی که آن را به جفا میراث پدری خود میداند و "لیاقت" را کمترین ویژگی داشتنِ آن.
برای بهدست آوردنش مرزی نمیشناسد، حتی اگر قیمتش قطع ریشه خودش باشد. گیاه بیریشه علف هرزی است که رشد میکند تا درختان را حذف کند. هرزهگی میکند، خوش رقصی میکند و از تحریف واقعیت لذتِ "شگفتی" میبرد.
گلادیاتور نبرد جانانهای میکند با غول هفت سر تا واقعیت را برای واقعیتش نشان دهد. امپراطور خوب میداند که شهرت گلادیاتور به حق بوده و همتراز او وجود ندارد. میداند که جنگجوی خسته و زخمی هکتور یا هرکول است که از خاک بلند شده است، نامش را می پرسد، گلادیاتور پشت به قدرت میکند و به راه خود ادامه میدهد.
"غاصبان قدرت کمطاقت هستند و زودرنج"
امپراطور خشمگین می شود و فریاد می زند چطور جرات میکنی به ما پشت کنی "برده". از او میخواهد که "اطاعت" کند و نامش را بگوید.
گلادیاتور کلاهخود خودرا برمیدارد تا چهره رنجور و خستهاش و چشمان پرخون از غصه و سکوتش نمایان شود. نامش ماکسیموس است، "فرمانده سپاهیان شمال، ژنرالِ لژیونِ فلیکس، سرباز خادم و وفادار مارکوس اولریوس، پدر فرزندی مقتول و همسر زنی به قتل رسیده" که باید انتقامشان را در این دنیا یا دنیای دیگر بگیرد.
آری؛ "عادل" گلادیاتور امروز ماست در میانهی میدان زر و زور و تزویر...
هنر او جنگیدن با عدهای بداخم است با لبخند، با سکوت، با بغض.
او گلادیاتوری پیروز است که مردمان دوستش دارند. او قهرمان ملتی است که برای داشتنش فریاد سکوت میزنند، و او صدایش را به علامت مانایی بلندکرد و به مردم دوستداشتنی باوفا و بامعرفتِ ایران عزیزش سلام گفت.