خبر کوتاه بود مثل تمام خبرهای مهم دنیا که در عین کوتاهیِ کلیشه ای، بسیار بزرگ و جهانشمول است.
"مارادونا از دنیا رفت"
به یکباره و به سرعت کودکی و نوجوانی ام را پشت سر گذاشتم. دیگو آرماندو مارادونا و به قول ما طرفدارای دهه 60" مارا کوتوله"
نمیدانم اول عاشق فوتبال شدم یا عاشق مارادونا !؟ البته فرقی هم نمی کند!
روح فوتبال در در جسم او تناسخ پیدا کرده بود و این دو "با فاصله اندک" از یکدیگر قرار داشتند.
دوگانه پله با مارادونا؛ همواره چالش شیرینی برای اهالی فوتبال بود. شاید ریشه این دوگانه هم در رقابت شدید دو کشورِ آرژانتین و برزیل نهفته باشد. مردم هر دوکشور به دنبال دو چیز هستند:
نان شب و فوتبال!
مارادونا و پله هردو اسطوره اند، الماس نایاب اند و رهبر احساسی مردمانشان.
اما وقتی به سکوهای خالی از تماشاگر استادیوم ریورپلات خوب گوش کنید، این شعار به گوش می رسد:
مارادونا آرژانتینیه و از پله بهتره.
ولی شاید بهتر است اینگونه قضاوت کنیم که مارادونا "با فاصله اندک" از پله بهتر است.
"چون مارادونا بازیکنی است که از سیاره دیگری آمده است." ₂
مارادونا را باید فاتح جنگ فالکلند دانست.
مهم نیست در واقعیت چه اتفاقی افتاد؟ چه کشوری فاتح شد و چه کشوری مغلوب؟
اگر آرژانتین را مستعمره اسپانیایی زبان بریتانیا بدانیم، پس بی دلیل نیست که انگلیس کشوری است که آرژانتینی ها بیش از همه آرزوی شکستش را داشتند.
در 1986 وقتی دو کشور در مقابل هم صف آرایی کرده بودند، مارادونا فرمانده بغض فروخورده ملتی بود که تحقیر استعمار از یکسو و دیکتاتوری از سوی دیگر بر گلویشان فشار می آورد.
" آری، گل دست خدا همان چیزی بودکه بریتانیا استحقاقش را داشت..."
شاید در آن لحظه داوری که همه به جای او دیدند؛ به این فکر می کرد که آیا توپ به سر خورده است یا به دست؟
پاسخ روشن است: توپ "با فاصله اندک" با دستان خدایی به گل تبدیل شد که با دستی دیگرچشمانِ علی بن ناصر₃ را بسته نگه داشته بود.
کاپیتان، فرمانده، رهبر؟ نمی دانم کدام صفت برای او مناسب است.
او سبک مدیریت جدیدی را خلق کرده بود؛ مدیریت فردی که در کار گروهی به نمایش در می آمد.
رهبر قابل احترام نه تنها برای تیم خود، که برای تیم رقیب...
رهبری که جز به موفقیت تیم خود فکر نمی کرد. قدرت فردی خود را در تمام تیم تزریق می کرد و فوتبال را آرمانی ماندگار می دانست و خطاهای عمدی بر روی خود در داخل زمین و بیرون از آن را سیاستی با عمری گذرا.
وقتی رقص او یا بهتر است بگویم تانگوی او با توپ را به یاد می آورم؛ صدای کارلوس گاردل خواننده شهیر آرژانتینی و ترانه "با فاصله اندک" جلوه دیگری از او را به ذهن متبادر می کند.
کاپیتان،فرمانده،رهبر...
نه! شاید بهتر است اینگونه بگویم: او "با فاصله ای اندک" هنرمندی بلندقد در میانه جهان فوتبال بود.
۱.با فاصله اندک نام ترانه ای به سبک تانگو است که شعر آن را "آلفردو له په را" سرود و خواننده اش "کارلوس گاردل" است.
۲.جمله ای از "کارلوس آلربتو پریرا" سرمربی رسمی وقت برزیل
۳.داور وسط بازی آرژانتین-انگلیس در سال ۱۹۸۶
