قضاوت

چند وقت پیش تو تاکسی یک خانم کنارم نشست.
خانم بسیار موجهی که دو تا چشم نداشت.
مثل رد کردن دونه‌های تسبیح مشکلاتش رو می‌شمردم و از هر کدوم از محدودیت‌هاش ترحم می‌ساختم‌
جالب می‌دونید چیه؟
چند لحظه بعد ورق برگشت.
گویا اون فقط دوتا چشم نداشت!
با مهارت تمام با گوشیِ اندروید آخرین مدلش کار می‌کرد.
پیام می‌داد.
زنگ می‌زد.
روابط اجتماعی بسیار فوق‌العاده‌ای داشت.
نشد جلوی زبونم رو بگیرم و نپرسم زندگیش چطور می‌گذره؟
خندید!
بین حرف‌هاش فهمیدم دانشجوی فوق‌لیسانسه و کارمند اداره بهزیستی!
برو و بیایی داشت برای خودش این خانم.
چنان رفتار می‌کرد، احساس می‌کردم این وسط من هستم که یه چیزی کم دارم!
یه چیزی شبیه به...
یه حس اشتباه
یه قضاوت و ترحم و نابه‌جا
از ماشین که پیاده شدم تمام سرم پر شد از صدای خنده‌هاش و این سوال که کدوممون ناقص بودیم و کدوممون کامل؟

#افسانه‌نوروزی