خداییش فکر نمیکردم بتونم تو شرکتمون کار کنم:)

شروع داستانه من و استرسم اونجایی بود که داشتم برای جاهای مختلف رزوممو میفرستادم. یهو رسیدم به شرکتمون! فکر کنید منِ افسانه عاشق دنیای دیجیتال و سیستمای جدید و کنکاش کردن تو همچین موضوعاتی، بعد یهو برم طراح گرافیک جایی بشم که رسما وارد کننده عمده موبایل و لوازم جانبی و اینان و من باید هِیییی با عکسای محصولات جدید سر و کله بزنم و مثلا تا هنوز یه موبایل نیومده تو بازار به شکل رسمی، من برم فیلم و عکساشو ببینم و بنرو ... رو براش آماده کنم :)))
دل و زدم به دریا و برای اونجا هم رزوممو فرستادم. گفتم ببین افسانه جان بر اساسه قانونِ احتمالات با توجه به تعداد جاهایی که رزومه فرستادی احتمالش کمه بری اینجا پس استرس نگیر.
2 روز اینا فک کنم گذشت و بعد از تعدادی تماس و ست کردن زمانِ مصاحبه با جاهای مختلف، زدو شرکت الانمم هم زنگ زد و من مونده بودم که چه کنم :/ :))

باید بگم با لحظه ورودم به ساختمون شرکت و دیدن فضا، مدیرم و واااااای که انرژی مدیر منابع انسانیمون، به معنای واقعی کلمه کیش و مات گشته و عمیقا دوست داشتم در مصاحبه اکسپت شم و تو همچین فضایی کار کنم.
اونجا بود که فهمیدم با قضاوت کردن خودم قبل از تجزیه و تحلیل درست شرایط پیش اومده واسم، ممکنه به راحتی فرصت های زندگیم رو چه بزرگ چه کوچیک از دست بدم.
حالا هم کارم نقطه ضعفمه اما نه چون موضوع کاریم دنیای جذابه دیجیتاله، چون کاری که عاشقشمو تو فضایی دارم انجام میدم که با همه بالا و پاییناش حالم باهاش خوبه و عمیییییق کارام رو جلو میبرم و سعی میکنم هی پیشرفت کنم:)