
در ماه مارس 2016، اسفند 95، آقای مارتین اشنایدر، نویسنده و ویراستار و کارمند یک دفتر استخدامی کوچیک در شهر فیلادرفیا در آمریکا، داستانی رو در حساب توییتر خودش تعریف کرد که توجه مردم و رسانهها رو برانگیخت و از اون روز هزاران بار بازنشر شده.
روایت ماجرا از زبون خود آقای مارتین اشنایدر به این شرحه:
من و نیکول (همکار خانوم) در یک دفتر استخدامی کوچیک کار میکنیم و یک گلایه که همیشه از طرف رئیسمون میاد اینه که اون (نیکول) کار با ارباب رجوعها رو بیش از حد طول میده. رئیسمون هم یه آدم مزخرف با توجه غیرعادی به راندمان و عاشق اقتصاده که حالا اون داستان دیگریست. به عنوان سرپرست (مقام مافوق) نیکول، به نظر من این مساله نهایتا یه موضوع اذیت کنندهی جزئی بود. به این نتیجه رسیده بودم که دلیل اینکه من کارا رو سریعتر انجام میدم داشتن تجربهی بیشتره. ولی گیر کرده بودم در وضعیتی که زمانش رو زیر نظر داشته باشم و از طرف رئیس بهش غر بزنم. هر دومون از این کار متنفر بودیم و اون به سختی تلاش میکرد که همزمان با انجام درستِ کار، سرعتش رو بالا ببره.
یک روز با یک مشتری داشتم در مورد رزومهش ایمیل رد و بدل میکردم و [پیش بردن کار با اون] واقعا غیرممکن بود. بیادب، با لحن تحقیرآمیز و بیتوجه به سوالاتم. به من میگفت این روشها، استاندارد صنعت هستن (ولی نبودن) و من نمیتونم معنی عباراتی رو که اون استفاده کرده بفهمم (ولی میفهمیدم). اون در صنعت سرگرمی بود مثل من. صنعتی که من به خوبی میشناسم. به هر حال، من داشت حالم از چرندیاتش به هم میخورد که متوجه یه چیزی شدم. به خاطر صندوق دریافتیِ مشترک، من تمام مکاتباتمون رو [اشتباها] داشتم با امضای "نیکول" انجام میدادم. اون [ارباب رجوع، در اصل] داشت با نیکول بیادبانه برخورد میکرد، نه من. بعد، از رو کنجکاوی نوشتم "سلام، [الان] مارتین اینجاست. من این پروژه رو از نیکول تحویل گرفتم".
"بهبود فوری". پذیرش مثبت، تشکر از من به خاطر پیشنهاداتم، جوابهای بیدرنگ، [در حالی که] میگفت چه "سوالات عالیای"! تبدیل به یک مشتری نمونه شد.
نکته: تکنیک و مشاورهم هیچ موقع عوض نشد. تنها فرق این بود که الان من اسم یک مرد رو داشتم.
بعد من از نیکول پرسیدم که این همیشه اتفاق میفته؟ جوابش این بود: "راستش... نه همیشهی همیشه... ولی آره، زیاد"
ما یک آزمایش انجام دادیم: برای دو هفته، اسمهامون رو عوض کردیم. من تمام ایمیلهای ارباب رجوعها رو با اسم نیکول امضا میکردم و اون با اسم من. دوستان، واقعا مزخرف بود.
(Folks. It fucking sucked)
من در جهنم بودم. هر چیزی که میپرسیدم یا پیشنهاد میدادم مورد پرسش (تردید) قرار میگرفت. ارباب رجوعهایی که در حین خواب (مثل آب خوردن) هم میتونستم جوابشون رو بدم، متکبر و برتریجو شدن. یکیشون سوال کرد که آیا مجردم؟
نیکول پرراندمانترین هفتهی شغلش رو داشت. من متوجه شدم که دلیل اینکه اون بیشتر طول میداد این بود که باید ارباب رجوع رو قانع میکرد که بهش (به حرفاش) احترام بذارن. تا لحظهای که موفق میشد ارباب رجوع رو قانع کنه که اون میدونه داره چکار میکنه، من میتونستم وسطای جواب دادن به ارباب رجوع بعدی باشم. من در کارم اصلا از اون بهتر نبودم، من فقط این "مزیت پنهان" رو داشتم.
من اینو به رئیسم نشون دادم ولی اون توجه نکرد. به رئیسم گفتم مشکلی نیست ولی من دیگه هیچ موقع از سرعت نیکول در پاسخگویی به ارباب رجوع انتقاد نکردم. رئیسم اون موضوع رو پذیرفت اما روشهای دیگهای پیدا کرد که در موقعیتهای دیگه هر دوی ما رو اذیت کنه که اینم باز خارج از این بحثه.
چیز واقعا فاجعه بار اینجاست که برای من، این تجربه شوکه کننده بود، برای اون... اون بهش "عادت" کرده بود. اون به این نتیجه رسیده بود که این بخشی از شغلشه. (منظورم اینه که اون میدونست که به خاطر زن بودن باهاش متفاوت برخورد میشه، خنگ که نیست. اون فقط با بردباری باهاش کنار اومده بود)
برای اطلاعات بیشتر از این داستان و داستانهای دیگه در مورد #سکسیسم در محل کار، با "نیکول" اطراف خودتون تماس بگیرین!