ویرگول
ورودثبت نام
افروز سادات افضلی
افروز سادات افضلی
افروز سادات افضلی
افروز سادات افضلی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

سایه‌ای بر دل ریشم فکن ای گنج روان که من این خانه به سودای تو ویران کردم

دل چیست؟ همان که ناگهان افسار گسیخته میشود

همانیکه خودش حال خودش را میگیرد؛

زهر میریزد درون جام زهراگینش!

ما که از ازل تا به ابد عاشق بوده ایم و هستیم و خواهیم بود؛

لیک کنون خاطری برای بستن به این دنیا نداریم. اما دل من و دوست چه فرقی دارد! گیر کردن دل ها، طوفانیست که صدایش تا آن سر شهر میپیچد؛ چگونه نشنوم؟

مگر میشود من در این ویران سرا ویران نشوم؟

گیریم کانون زمین لرزه زیر پای دیگریست؛

آیا خانه ی همسایه فرو نمیریزد؟

عشق قوتیست که خود ضعف انسان میشود

همخانه ایست که خانه فرو میریزد

و عجبم که چگونه و با چه واکنشی تمام نتایج شیمیایی دل را بر گشت ناپذیر میکند؟!

درد دارد...

که مرغ عشق در دلی لانه کند و جفتی در آن نباشد.

حقیقتا زمانیکه میبینم عاشقی به امیدی لانه را میسازد، از اعماقم تیر میکشد، اما برایش شاد میشوم.

چرا این گونه؟ چرا بی منطق؟ چه گویم از دردش و برای او چه بخواهم از خالقش؟

میگویند کفر، نعمت از کفت بیرون کند...

عاشق ، چگونه بگوید از حال نژندش تا که هم تسکینی برایش باشد و هم کفری نباشد؟!

چگونه درمان طلب کند و امید به وخیم شدنِ زخمِ عشق داشته باشد؟

نمیدانم به کجا میخواهم برسم.

اما میدانم که همراه با نگاهِ پر درد عاشقانی که بیچاره گشته اند، درد میکشم!

آنگاه که خجالتی سوی چشمانشان را تاریک میکند، چشمانم دیگر توان دیدنش را ندارد...

دل، چیست؟

به راستی چه میتواند باشد جز معبدی از عشق، که کوه ها و زمین توان تحملش را نداشتند:


إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ ۖ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا (۷۲ سوره ی احزاب)


کمی درنگ؛ گویا تمام دردِ بی درمانِ شیرین عشق را (ظلوما جهولا) پاسخ میگوید!


مرا گناه خود است ار ملامت تو برم

که عشق بار گران بود و من ظلوم جهول

جناب سعدی؛

بی گمان شما میدانی که سکوت گاهی از سر چاره ایست، که انتهای بی چارگیست...

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۱



۵
۰
افروز سادات افضلی
افروز سادات افضلی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید