
داشتم فکر میکردم این موش های ازمایشگاهی چقدر بدبختن .
ما اونهارو توی محفظه ها نگه میداریم .
غذا خوردن و اب خوردنشونو کنترل میکنیم .
بهشون چیز های جدید یاد میدیم .
روشون ازمایش میکنیم .
حتی چند تاشونو میکشیم .
بعضی وقتا حتی بعد مردنشون بدنشونو باز میکنیم و ارگان هاشونو نگاه میکنیم .
ما میتونیم روی قفس هاشون پارچه بندازیم و نزاریم دنیارو ببینن .
ما میتونیم کورشون کنیم .
ما میتونیم دستها یا پاهاشونو ببریم تا ازمایششون کنیم .
ما میتونیم پرخاشگرشون کنیم .
ما میتونیم ارومشون کنیم .
ما میتونیم اونهارو اسیر کنیم یا ازادی محدود بدیم بهشون .
ما بچه دار شدنشون و حتی تعداد بچه هاشونو کنترل میکنیم .
ما نوعی که بچه هاشونو بزرگ میکنن هم کنترل میکنیم .
ما حتی میتونیم با تغییر ژنتیک کاری کنیم حس مادرانشون بمیره .
همش ما و ما و ما
ولی باز هم
موقع ازمایش کردن استادامون بهمون میگن اونهارو توی دستتون نگه دارین تا حس ارامش کنن .
و اونها واقعا بهمون اعتماد میکنن و اروم میگیرن .
چقدر حقیر
چقدر بدبخت