نشستهام دقیقا وسط مهمانیای که همه از همه طرف دارند با هم حرف میزنند، از همان وقتهاست که همه یادشان افتاده باید موضوعی را تعریف کنند و اگر همین لحظه نگویند، برای ابد فراموش میشود. من اما ترجیح میدهم چای داغم را سر بکشم. صداها هر چند از همه طرف و با لحنهای مختلف است، اما انگار همه از یک چیز حرف میزنند؛ از همین روزهایشان، که چقدر پر از نگرانی است، که چقدر مردم بد شدهاند. هر کس دارد یک مصداقی میآورد، آن یکی انگار در مسابقه «من آدمهایی میشناسم بدتر از تو»، شرکت کرده است، هر نفر که قصهاش را در آن همهمه میخواهد شروع کند، یک «این که چیزی نیست» میگذارد اول حرفش. طبیعی است که من هم میخواهم از قافله عقب نمانم و دارم در فایلهای مغزم دنبال آدمهای مسئولیتناپذیر، زیرآب زن، بیفکر، شارلاتان و وطن فروش میگردم تا روی دست بقیه بزنم. پیدا میکنم، اما آنقدر از من دور شده که یادم نمیآید دقیقا چه کار کرده تا بتوانم قصه اش را تعریف کنم، یا آنقدرها قصهاش قوی نیست تا روی دست بقیه بزند. بحث دارد بالا میگیرد و من هنوز یک سوژهی قابل تعریف پیدا نکردهام. سکوت میشود، کسی آهی میکشد و انگار همه به این نتیجه رسیدهاند که اینجا بین این آدمها دیگر جای ماندن نیست، باید رفت آن ور آب که آدمهایش خوبند. کیک تولد را که میآورند، چاقو را که میگذارد روی کیک، یکهو یاد جلسه صبح میافتم، «دانشآموزهای ما چاقو و زنجیرشان را میاندازند توی یک سبد، بعد وارد کلاس میشوند»؛ توی جلسه زنی هم سن و سال من روبرویم نشسته بود و داشت می گفت چطور رفته بوده حاشیه شهر، برای همین بچهها مدرسه ساخته بوده؛ همان روزها که من داشتم برای زندگی خودم میجنگیدم، برای هدفهای خودِ خودم، همان روزها که من داشتم قصهی همان آدم بدها که الان دور شدهاند از من، را در مهمانیها تعریف میکردم؛ او رفته به همان بچهها که توی جیبشان به جای آب نبات، چاقو است، سواد یاد داده. همه دارند دست میزنند و ذهنم بر میگردد همین جا. شمع ها فوت شده انگار. آن همه بحث به نتیجه رسیده و حالا همه خیالشان راحت است که جزو آن دسته از آدمهای بد نیستند و میتوانند بروند یک جای بهتر زندگی کنند. دارم بر می گردم خانه و به مردی در سیستان فکر می کنم که تلفنی به من میگفت، چطور رفته در روستاها با هزار زحمت بچهها را از قاچاق سوخت کَنده، آورده سر کلاس تا برای خودشان کسی شوند. حالا میفهمم چرا نمونه قابل ارائه در مهمانی نداشتم، از بس که این روزها آدمهایی را دیدهام که به ماندن فکر میکنند، به ماندن بچههایی سر کلاس درسشان، به ماندن زنهایی در زندگیشان، به ماندن مردهایی سر کارهایشان، به ماندن خودشان. قند توی دلم آب میشود، به آدمهای جهانم که فکر میکنم و به افرا که این آدمها را به جهان من آورده است.
نویسنده: نجمه خیری