گم کردن مخاطب

در مدت کار به عنوان مدیر خدمات پرستاری متوجه شدم که خیلی وقت‌ها افراد مخاطب خود را گم می‌کنند. نمی‌دانند کدام حرف را باید به چه کسی بگویند؟ به عبارت دیگر گاهی شنونده حرف‌هایی بودم که ربطی به دفتر پرستاری نداشت و به اشتباه مخاطب واقع می‌شدم.

یک بار مدیر گروه بخشنامه کتبی صادر کرد و نوشت که دستگاه‌های تصویربرداری تا ساعت نوزده کار کنند و در شب کاری به جز بیماران فوریتی، به بیماران دیگر سرویس داده نشود.

تقریبا همه بخشنامه را رعایت کردند تا اینکه یکی از متخصص‌ها که به فرصت مطالعاتی رفته بود برگشت و نه تنها در عصر کاری بلکه تا بیست و دو بیماران را به تصویربرداری فراخوانده بود. او علاوه بر کشیک شب، کادر پرستاری عصر کار را تا شب کاری نگه داشته بود.

فردای آن روز وقتی که گزارش روز قبل را به مدیر گروه اطلاع دادم، دیدم به جای اینکه قبول کند تا با پزشک برخورد کند و او را مجاب به رعایت بخشنامه کند، به من گفت که پرستارها مقصر هستند. آنها نباید همکاری می‌کردند و نباید پزشک را همراهی می‌کردند. من واقعاً زبان زبانم قفل شده بود و ذهنم متوقف مانده بود زیرا این پزشک بود که باید به دلیل عدم رعایت بخشنامه مورد خطاب و سرزنش قرار می‌گرفت نه پرستاران. خلاصه ما ماندیم و پرستارانی که بیش از ظرفیت کار کرده بودند و سرزنش هم شده بودند.