
روانشناس ها می گویند و می نویسند که آدم ها در ارتباط با هم نوعان خود نقاب بر چهره دارند. این نکته را در خودم هم می یابم. واقعاً همه ما در جمع نقابی به چهره داریم.
به زعم من این نقاب در موقعیتهای خاصی مثل فشار روحی و روانی یا گیر کردن در مخمصه ها می افتد. چهره واقعی برای مدت کوتاهی نمایان می شود.
دفتر پرستاری که در بیمارستان جایگاه تضادها و تعارض های مختلف است، کانونی است که به طور موقت نقاب ها می افتد.
من با چهره بدون نقاب خیلی ها روبرو شدم برای همین چند لحظه هاست که شناخت من از افراد با شناخت کلی کارکنان دیگر متفاوت است. وقتی آنها از کسی تعریف و تمجیدهای زیادی می کنند من به یاد می آورم که بر سر یک شیفت یا اضافه کار چه چیزهایی دیده ام. هم چنین افرادی را دیده ام که در بدترین شرایط و ناگوار ترین موقعیت ها از دایره ادب و نزاکت خارج نشده و همواره ادب درونی راهنمای گفتار و رفتارشان است. کسانی بوده اند که در بدترین وضعیت همچنان مودب بودند.
در مورد برخی ها تفاوت بسیار فاحشی بین خود واقعی و خود نقاب دار دیدم. می توانم بگویم زمین تا آسمان فرق دارد.
در همان آدم های لفظ قلم و به ظاهر مودب درونی گستاخ و بی تربیت دیدم. در گرفتاری هایشان دیدم که چگونه واکنش نشان دادند و توانایی گفتن چه جملاتی را دارند. با سانسور و ترمز جلوی گفتن چه چیزهایی را گرفتند.