
برایم بسیار شگفت انگیز است که الگوهای ذهنی ام در طول زمان تغییر کرده اند . انقلابی در وجودم رخ داده است. در درونم سروصدایی عجیب به پا شده است . هیچ نمود بیرونی ندارد . هر چه هست در پشت چشم هایم، پشت نگاهم و زاویه دیدم نهفته است.
یادم نمی آید این تغییر باورها از کجا شروع شده اند و بعد تبدیل به رفتاری عادی شده اند. مسیر طی شده و شکل گیری را نیز در هاله ای از ابهام می بینم.
زمانی را به یاد دارم که تفکراتی متفاوت و در نتیجه باورهایی متضاد در سر داشتم. تمام فکر و ذکرم کمک به دیگران، ارائه خدمت بی منت، خاکساری و جانفشانی بود.
اکنون این معانی پوچ و توخالی و گاهی احمقانه به نظرم می رسند .
یک چرای بزرگ قد علم کرده است.
چرا بی حساب و کتاب
چرا بدون اندیشه
چرا بدون توجه به بازخورد ها
چرا یک طرفه
چرا بدون نیت واضح و هدف مشخص
چه جوابی برای این خستگی ها و سرخوردگی های ناشی از رفتاراشتباهم وجود دارد؟
در اثر پیام های دریافتی و نیز واکاوی درون نتیجه ای جدید ظاهر شد . نمی دانم چه چیزی و چه عاملی عوض شد و باورهای قبلی ام دگرگون شدند.
نگاه به مسائل اطراف و نگاه به رفتار خودم تغییر کرد. من از دور به خودم نگاه کردم . موفق شدم کمی از خودم فاصله بگیرم. دیدم که اشتباه کرده ام. دیدم که مهربانی مداوم ، ایثار، خدمت بی منت به بعضی ها، و نه همه ، به جای لطف تبدیل به وظیفه شده است. گویی بعضی ها فقط گیرنده و مصرف کننده هستند و خیال ندارند ،کمی ببخشند.
الگوهای فکری جدید می پرسند چرا؟؟
با این دگرگونی سوالهای تازه ای ظاهر شده اند.
مهربانی به چه کسی؟
چه کسی لایق محبت و توجه است؟
چه کسی لایق است که سراغش را گرفت؟
مهربانی برای چه کسانی ارزشی گرانبها و راستین است؟