
یکی از پرستاران بیمارستان ما به یک مقام دانشگاهی منصوب شد. کاری نداریم چطور ممکن است یک پرستار بالینی بدون طی تجارب لازم به مقام بالاتری منصوب شود.
روزی که پایان کار گرفت و به اصطلاح زمان بدرقه او فرا رسید، طبق یک رسم اداری عدهای از کارمندان، او را به محل کار جدیدش مشایعت کردند.
چون محل کار جدید نزدیک بود، پیاده رفتیم.
در مسیر به تعداد زیاد مشایعت کنندگان اندیشیدم و اینکه با چه هدف و منظوری و چه توقعاتی در این برنامه حضور یافته اند؟
از خودم پرسیدم این همه کارمند واقعاً کار نداشتند؟
در شغل اینها فوریتی پیش نمیآید؟
آیا ارباب رجوع ندارند؟
آیا به کسی پاسخگو نیستند؟
آیا کسی به کارشان نظارت ندارد؟
واقعا ما چرا کارمان را رها کردیم؟
حتماً خیالمان راحت است که کسی ما را به خاطر غیبت موقتمان زیر سوال نخواهد برد.
اصلا ما دنبال بهانه بودیم که کارمان را رها کنیم.
بعضی از ما به کارمان علاقه و تعهد نداریم.
بعضی از ما وجدان قوی نداریم. بعضی از ما کارمان دیده نمیشود.
وقتی کار خوب ما دیده نمیشود و به خاطر کار کم کیفیت مورد بازخواست نیستیم، همین میشود که شده است.