
دیشب در خواب دیدم که به یک مجلس عروسی دعوت شدم. اما تا آخر خوابم خبری از عروس و داماد نبود. بیشتر مهمان ها پیش چشم من بودند. احساس می کردم مجلس عروسی دختر عموی کوچکم است، اما بعد یادم افتاد که او ازدواج کرده است و نمی تواند عروسی او باشد. فکر کردم که شاید عروسی دخترش است. بازهم یادم افتاد که او دختر ندارد و دو پسر دارد. آنها از تهران آمده بودند. ولی من نمی دانستم در کدام شهر هستم. شبیه هیچ شهری نبود.
دختر عمویم به یک اتاق که درش باز بود، اشاره کرد. سرم را برگرداندم و به مسیر انگشت او چشم دوختم. گفت که عده ای بلوچ با او آمده اند و با همان ها هم باید برویم.
مردم در یک خانه خالی جمع شده بودند. در محوطه میانی هال آقایان در حال رقص و پایکوبی بودند. صدای موسیقی تندی می آمد. مردم در هم می لولیدند. مهمان ها زیادتر از آن بودندکه در داخل آن خانه با ساخت قدیمی جا بگیرند. پدرم را بین مهمان ها جستجو کردم و او را یافتم. از وضعیت فعلی اش جوان تر بود و اصرار داشت که من را به میان مهمان ها ببرد و با آنها احوالپرسی کنم.
فامیل هایمان و دوستانم حاضر و آماده بودند و برای شرکت درعروسی چیزی کم نداشتند.
چند اتاق بود که همگی خالی بودند. من دنبال لباس مناسب برای شرکت در عروسی و نیز مانتو خودم بودم. همه جا را می گشتم. مانتو راتازه خریده بودم و حتی یادم بود که هزینه آن را چگونه به فروشنده دادم. اما اصلا یادم نمی آمد آن مانتو چطوری بود و چه طرح یا رنگی داشت. همینطور دنبال یک لباس می گشتم که نمی دانستم چگونه است؟ داخل چمدان ها و نیز رخت آویزها و داخل کارتن هایی که توی اتاقی قرار داده بودند. ولی لباس های من آب شده بودند و پیدا شدنی نبودند. می خواستم پیراهن خاکستری باکت قرمز را بپوشم اما در بین لباس ها گم شده بودند.
چمدان را بسته بودم. به گمانم قرار بوده که دیروز به شهرمان بر گردیم و به خاطر عروسی ماندیم.آنها را باز کردم . دنبال لباس هایم بودم .
یک پیراهن با ترکیب سفید و صورتی و بنفش پیدا کردم که برای فصل گرم مناسب بود. یک شال مشکی سبک و نازک هم سرم کردم. پیراهن را پوشیدم نگاهی به خودم کردم و رفتم که در مجلس خودی نشان بدهم و بعد برگردم و آرایش کنم.
در کنج اتاقی بزرگ دختر عمویم نشسته بود. من صورت او را نمی دیدم زیرا یک بادکنک کرم قهوه ای جلوی صورتش بود و اجازه نمی داد با او صحبت کنم. ولی من ادامه دادم . صدایش را می شنیدم و پاسخ سوالاتش را دادم. سمت راست من دختر عموی دیگرم نشسته بود که پاکسازی محیط از حشرات موذی را انجام داده بود.
در کنج اتاقی کلی لباس و کوله پشتی و چادر مشکی پشت در جمع کرده بودند. بقیه اتاق کاملا خالی بود. کف آن موکت نازکی انداخته شده بود. من پشت در نشستم و جستجوی خودم را شروع کردم. بی نتیجه بود در بین وسایل کوله پشتی هایمان را دیدم که خالی بودند و در چمدان قرار داده بودیم. کوله پشتی ها را در آوردم تا داخلشان وسایل مورد نیاز را قرار بدهم.
در یک اتاق دیگر که کف آن پارکت بود دختر عموی بزرگم با یک خانم دیگر نشسته بودند. من وارد شدم تا دنبال گم کرده های خودم بگردم. آنها گفتند که اینجا تازه تی کشیده شده است و مواظب باشم که زمین نخورم. همین که این حرف زده شد من با لیز خوردن پایم به زمین افتادم. اما دردی حس نکردم. به آرامی زمین خوردم. خودم را از دور دیدم که چطور پایم لیز خورد و به زمین افتادم و رطوبت روی پارکت ها را از نزدیک دیدم. وقتی می خواستم بلند شوم آنقدر روی زمین وول خوردم تا اینکه قسمتی از پارکت ها خشک شدند.
نشستم و باز به جستجو ادامه دادم. در آن اتاق یک جفت چمدان بنفش خوشرنگ با دو اندازه مختلف کنار دیوار بود. میدانستم مال من هستند. کوله های خالی در درون آنها بود و پر از وسایل و لباس بودند اما من مانتو و پیراهنم را پیدا نکردم.
در آن اتاق های پیچ در پیچ قدیمی و بزرگ نمی توانستم نقشه خانه را در ذهنم داشته باشم. برای همین بود که به اتاق های اشتباهی هم وارد می شدم. اتاق هایی که در یکی از آنها وسایل بنایی گذاشته بودند. فهمیدم که سالن را اشتباهی پیچیده ام.
آشپزخانه کابینت های زرد کمرنگ داشت. توی کابینت ها اکثرا خالی بودند. فقط برای اینکه اسم آنجا آشپزخانه باشد نصب شده بودند. همه کهنه و زوار در رفته به نظرم رسیدند.