
[صبح]
صبحها را نمیبینم، به خصوص اگر سر کار نروم.
حتی اگر بیدار باشم در رخت خواب میمانم. فقط از دستشوییهای پیاپیای که میروم، میفهمم آفتاب بالا آمده، حالا بالاتر و...
یاد دیشب و پریشب افتادهام. ذهنم بعد از هر مهمانی و دورهمی، بعضی چیزها را چند بار مرور میکند،
این مرور گاهی برای یافتن دادههای جدیدی است و گاهی هم نه.
مهتاب (روانشناسم) میگوید:« اگر صرفا ذهنت برای مرور کردن، مرور میکنه و داده جدیدی به دست نمیاره، یعنی درگیر وسواس شده و باید از شرّش خلاص شی.»
فکر میکنم چرا وسواس در مسیر تکامل بشری از بین نرفته؟
میدونید که،
همه هیجانهایی که با ما تا اینجا آمدهاند؛ محافظ ما در برابر محیط بودهاند، اما چون الان در دنیای مدرن بین ساختمانهای بلند گیرافتادهایم تنظیم این هیجانات برهم خورده و گاهی کِش میآیند، گاهی نمیآیند و...
حالا اینکه وسواس (فکری) در این مسیر چه کمکی به بشریت کرده که تا اینجا آمده را نمیدانم.
[ظهر]
کتاب سنگین «اصول مصاحبه بالینی» را شروع کردهام.
به درمانگران خطاب میکنه که:« جنون حتی در خفیفترین حالتش هم دربرگیرنده عظیمترین رنجهاست که پزشک باید با آن روبرو شود.»
روی کلمه «روبرو شدن» مکث میکنم. یعنی درک کند؟ همدلی کند؟ آن رنج را بفهمد؟
اینطور که تو انسانی میشوی از روبرو شدنهای پیاپی با رنجهای بیشمار.
فکر میکنم. از آنجایی که طناب افکارم به دریای بیانتهایی وصله،
آخر میرسم به اینکه چرا دوست داشتم/دارم درمانگر شوم؟
جوابی که این مدت پیدا کردم این بود:« من با کمک به انسانها و همدلی و فهم عمق مسائلشون احساس فاعلیت میکنم.»
چیزی که این روزها به در و دیوار میزنم تا پیدایش کنم.
فاعلیت در کار،
در خانواده، در دوستان، در پارتنر، در دانشگاه و...
مهتاب (روانشناسم) میگه:« افرا، تو با کارت با دوستانت، با دانشگاهت و با کتابهات تعریف نمیشی. تو مثل یک ظرفی، همه اینها ظرفت رو پر و خالی میکنن اما ماهیت تو باقی میمونه. حالا چه توی این ظرف طلا بریزن چه کشمش.»
جلوتر بهم یادآوری میکند که من مثل همه انسانها با نقاط ضعفم پذیرفته شدهام. سر تکان میدهم، اما از درون باور نکردهام.
بعد از هر بار جلسه تراپی، جهان با من و من با جهان صلح میکنم.
اما چیزهایی هست که در روند رفت و برگشتی دوباره سر و کلهاشان پیدا میشود...
[عصر]
دوستش دارم.
کنارش آرامم، پذیرفته شدهام. از ته دل کنارش میخندم.
حرف میزنیم، میخوانیم، میبینیم، مینویسیم، سفر میرویم، مهمانی میرویم، بازی میکنیم، غذا میپزیم، برنامهریزی میکنیم، دعوا میکنیم، گریه میکنیم، قهر میکنیم، یک دیگر را حرص میدهیم، کوتاه میآییم،
و راستش را بخواهید این پختهترین و بالغانهترین رابطهای است که تا امروز تجربهاش کردهام.
دوستش دارم.
[شب]
تلاش میکنم تا علت دلخوریام از مادرم را بهش بگویم.
بدون تنش.
با بیان دقیق احساسات و کلمات.
موفق میشوم.
دوباره یاد اصول مصاحبه بالینی میافتم، خطاب به درمانگر میگه:« اگر رابطهتان با درمانجو در تنش است یا مشکل دارد، هرگز رهایش نکنید. باید دربارهاش صحبت کنید. چون مرور زمان قرار نیست تغییری ایجاد کنه.»
میخواهم این را آویزه گوشم کنم. نه برای روزی که درمانگر شدهام، نه. چون ممکنه هرگز درمانگر نشوم،
میخواهم برای زندگی آویزه گوشم کنم.
[شبتر]
فیلمی که عصر دیدهایم، ذهنم را درگیر کرده است.
«فیلم۱۹۸۵» که به بحث جدیای بین من و «ب» درباره حق اعدام یا عدم اعدام منجر شد.
برایش از حرف «خ» میگویم که از هانا آرنت یک جمله را نقل میکند:« برای لغو حکم اعدام، کافیست یک نسل ببخشد.»
نمیپذیرد. فیلم چند دیالوگ شاهکار دارد و از بین آن همه، این تک جمله یادم مانده است:« دوباره، هرگز»
این تک جمله خودش میتواند فلسفهای برای زندگی باشد.
[دیگر میخواهم نوشته را تمام کنم، اما ممکن است شما بفهمید که جمله بعدی به قبلی نمیآید]
موقع نوشتن اینها،
میدانستم قرار نیست از هیچ اتفاق خاصی بنویسم، همهاش سیال بر تجربه درون و افکاری است که انسان با خودش اینطرف و آنطرف میکشد.
پینوشت: کشف کردهام اینکه در اکثر نوشتههایم به جای گفتن کلمه «من» از «انسان» استفاده میکنم به خاطر این است که خودم را مرجعیت قابل قبولی نمیدانم،
پس سعی میکنم تا آن را از طرف «انسانها» خطاب کنم تا احساس کنم به چیز بزرگتری برای توجیه خودم دستزدهام.
[تمام]