
برای نوشتن؛ به چیزهای زیادی فکر میکنم. آنقدر زیاد که معمولاً به جایش تصمیم میگیرم ننویسم.
اما امروز یهو با دیدن این عکس چند فکر مختلف از ذهنم گذشت که خواستم در قاب این روزها بماند.
همینجا که امروز نشستهام و برای نرگس و پسری که نسبتاً تازه کارش را در دو شرکت قبلیایی که کار میکردم؛ شروع کرده، حرف میزنم.
تقریباً من هم همین سنها بودم که هم درس میخواندم و هم کار میکردم. و داشتم بهش میگفتم که میفهمم چقدر همزمانی این دو مسیر سخت است.
روزگار گذشته و به لطف حضور چند نفری از انسانهای ارزشمند؛ گاهی صدایم میکنند که بیا فلان کار را تو انجام بده.
در همین لحظه داشتم به افرای آن روزها فکر میکردم. تلاش میکرد، درس میخواند، کار میکرد، کارگاه میرفت، همیشه تایم بدهکار بود به سر کار و...
و افرای این روزها که چندان از درون باز هم حس نمیکند:« آه، این همان پلهای است که انتظارش را داشتم و ایرادی ندارد، راه پله طولانی است اما بگذار در این صحنه خالی ذهنم کمی جلوی پای خودم بایستم و دستی بزنم!» که البته فکر میکنم بخشی از «نایستادن به احترام خودمان» محصول جامعهای است که در آن نفر اول تا سوم کلاس مهم بودند! ما در جامعهای بزرگ نشدیم که امن باشد تا بتوانیم بگوییم:«راستش من برای این مسیر تلاش زیادی کردهام!» چون صفهایی از آدمها هستند که یا میگویند:« ببخشید، چشمانمان ضعیف است! آن ذرهبین را بیاورید ببینیم کدام دستاورد را میگویند؟! آها!! این؟»
و یا ذهن خودمان دنبال دستاوردهای نتیجهگرا میگردد. فرایند که مهم نیست! انتظار داریم افتخار را نگه داریم برای زمانی که مثلا مهاجرت کردیم، پاسپورت گرفتیم، خونه خریدیم، بچه که آوردیم و در آخرین سکانس با چشمانی کمی نمدار وقتی که روی صندلیایی با عصا نشستهایم و به ماحصل عمرمان نگاه میکنیم و میگوییم:« همچین بدم نبودمها!!»
تازه نه که بگوییم قابل افتخارم بلکه میگوییم:«همچین بدم نبودمها!»
حالا بعضیها هم البته آن طرف بوم نشستهاند و بیشترشان نسلِ در دست تربیتاند از مادران و پدرانی که عزت نفسهای پایین خودشان را در ایجاد عزت کذب به بچههایشان میخورانند. احتمالا هم با این جنس دیالوگهای اغراقآمیز که:«مامان جان چقدر تو متفاوت عطسه میکنی و این نشان از هوش توست.»
[که راستی در روانشناسی تربیت کودکان اشاره میکنند که باهوش بودن چیزی نیست که باید مورد تشویق قرار بگیرد، این تلاشه که سزاوار تشویق است]
و خلاصه حرفم این است که ما امن بار نیامدیم. نه پیش خودمان نه پیش اجتماعمان و نه پیش دوستانمان....
و باید چند برابر تلاش کنیم برای ایجاد فضای امن برای خودمان و برای دیگرهای دور و نزدیکمان...
منبر ما خالی شد. و فعلا عرضی نیست.
به تاریخ مهرماه۱۴۰۵