بازگشت

پرده, گوشه ی دیوار جا خوش کرده تا پنچره ی باز نسیم آرام روی برگها را بیاورد توی خانه .

ماه, یک گوشه از خودش را گذاشته توی آسمانی که هنوز سیاه نشده.

ساختمان روبه رو, چراغ یکی از پنجره هایش روشن می شود. شاید آشپزخانه باشد, یعنی حدس میزنم.

پسرهمسایه کناری, توپش رو می کوبد به دیوار.

انگشتهایم تند تند به دکمه های کیبورد می خورد و تایپ میکند, اما ذهنم از شیشه ی پنجره ای که دیگر الان بسته است, می گذرد و می رود سمت آسمانی که سیاه شده است.

و باد خنکی از پره های کولر روی گردنم می نشیند.

1401/04/12 یکشنبه.