
این اثر یک نمایشنامه کوتاه ( همهی نمایشنامهها کوتاهاند البته) است. درباره دو نفر است که منتظر شخصیاند - گودو - و در بین اتفاقات بیاهمیتی براشون رخ میدهد.
حرف زدن درباره این اثر بدون اسپویل کردنش برایم سخت است. هر چند به طرز عجیبی اسپویل کردنش اهمیت خاصی ندارد. چون واقعه شگرفی رخ نمیدهد شاید هم باید گفت تغییری رخ نمیدهد.
میگویند این نمایشنامه درباره پوچبودن زندگی است. اینکه چقدر بیحاصل و بیمعنی است. همهچیز تکرار میشود به طرزی بیاهمیت. سوالی که بیشتر از همه ذهن من را بعد از اتمام کتاب مشغول کرد این بود که اگر من به عنوان یک نویسنده اعتقاد دارم همهچیز پوچ و بیحاصل( کاری ندارم که واقعا هست یا نه) است چرا باید دربارهاش کتاب بنویسم؟ نوشتن کتاب درباره پوچ بودن زندگی خودش پوچ نیست؟ چرا باید یک کار پوچ و بیحاصل انجام بدهم؟ دو دلیل به ذهنم میرسد یا واقعا به این پوچی اعتقاد ندارم که اگر اینطور بود احتمالا در انتقالش به خواننده به مشکل میخوردم چون از دروغ نمیشود کتاب خوبی ساخت. یا اینکه نویسنده هم مثل شخصیت داستان با وجود آگاهی از این پوچی خودش را مجبور به بازی میبیند. شاید هم نوشتن از پوچی زندگی خودش معنایی به زندگی میدهد.
کتاب دو شخصیت همیشه حاضر دارد، استراگون و ولادیمیر. اول که کتاب را آغاز کردم نظرم این بود که تفاوتی بین این دو نیست و هر دو در واقع نمایانگر یک چیز هستند. هر چه در کتاب جلو رفتم بیشتر نظرم در این مورد برگشت. ولادیمیر شخصیت آگاه نمایشنامه است ولی در تناقض با این آگاهی ولادیمیر کسی است که تصمیماتی را میگیرد که آن دو را در این فضا نگهمیدارد. من جمله منتظر گودو ماندن. در حالیکه استراگون که به نظر نمیرسد وقایع را در ذهنش نگهدارد آماده دست کشیدن است، از زندگی و از انتظار. شاید این حالت ولادیمیر تاوان آگاهی است، شاید هم ارمغان آن.
نکته جالبتوجه نمایشنامه برای من انساندوستی نداشته بشریت بود. این که چگونه رفتار با دیگری بسته به درک ما از شرایط اجتماعیاش تغییر میکند. احترام میگذاریم. بیتفاوت میشویم. بیرحم میشویم.
چنانکه از عنوان هم مشخص است این نمایشنامه درباره انتظار برای آمدن گودو است. به امید این که گودو بتواند معنای زندگی را با خودش به ارمغان بیاورد. جالب است که گودو توی نمایشنامه شخصی معمولی ترسیم شده. در روند داستان میفهمیم در انتظار گودو بودن بیفایده است. گودو قرار نیست بیاید. با این وجود حتی من هم با وجود همهی نشانهها همچنان در انتظار آمدنش بودم. بیاید و با خودش معنا را بیاورد. شاید هم همهی این کارهای در ظاهر بیمعنا آنقدرها هم پوچ نیست اگر دربارهشان مینویسیم و اثر خلق میکنیم.