
اگر وقتی راهنمایی یا حتی دبیرستان بودم، کسی این سوال را از من میپرسید، میگفتم چون بیدوست بودن یک جور کراهت اجتماعی دارد. اگر مردم بفهمند که دوستی نداری فکر میکنند حتما مشکلی داری. شاید هم برایت دلسوزی کنند.
یک لحظه چشمهایتان را ببندید و یک آدم بیدوست را تصور کنید.
چگونه به نظر میرسید؟
بیچاره و مفلوک نبود؟
عاقلتر که شدم، فهمیدم دوست یک خوبیهایی هم دارد و بیخود نیست که جوامع را تشکیل میدهیم. مثلا ساعت و تاریخ روز امتحان را از کی میشود پرسید، جزوه چه کسی را برای امتحان عکس گرفت؟
شاید فکر کنید این درخواستها را از هر کسی میشود داشت ولی در اوایل دانشگاه من موجودی بودم بس خجالتی( به تعبیر کثیری) یا دارای اضطراب اجتماعی( به تعبیر قلیلی).
افزون بر آن کمک گرفتن را هم یک جور توهین به تواناییهای خودم قلمداد میکردم.
در نتیجه در این دوره من دوستی را نوعی دادوستد قلمداد میکردم. دادوستدی که در آن من مزایایی برای فرد مقابل و فرد مقابل مزایایی برای من فراهم میکند.
کمی عاشقتر که شدم، دیدم هر از گاهی کسانی در زندگی انسان پیدا میشوند که در این چهارچوب نمیگنجند ولی بودنشان احساس خوب مبهمی ایجاد میکند.
در این دوره من احساساتی مبهم و روابطی ناکارآمد تشکیل دادم. بدین صورت که با شخصی که هر دو دور خود دیواری ضخیم بنا کرده بودیم بنای دوستی ریختم.
نتیجه دلگرم کننده و بی نتیجه بود. اسم این دوران را دوران سنگی میگذارم.
کمی عاقلتر و عاشقتر که شدم. فهمیدم دوستی این است که اجازه بدهی کسی یکییکی آجرهای دورت را بردارد و تو هم یکییکی آجرهای دورش را برداری. آن وقت است که میبینی در نهایت همه ما پشت دیوارهایمان زخموزیل و بی دفاع هستیم.
عیبی هم ندارد اگر هم دارد ارزشش را دارد.
اسم این دوران را دوران پسا سنگی میگذارم و فعلا معنای دوستی برایم این است.