
مدت ها از زمانی که کتاب دنیای سوفی رو خوندم میگذره و بارزترین چیزی که ازش یادمه دعوتش به کنجکاوی نسبت به دنیای اطراف و این که چطور پایه یادگیری فلسفه رو کنجکاوی تشکیل میده( و احتمالا پایه یادگیری رو به طور کلی).
وقتی یک نوزاد به دنیا میاد تمام چیزهای اطرافش اون رو حیرت زده میکنند ولی هر چی زمان میگذره و شخص بزرگتر میشه جهانی که میتونه به حیرت بیارتش کوچیک و کوچیک تر میشه راز جذابیت فلسفه تو اینه که انسان بتونه جهان را همچنان به همون شکل حیرت انگیزی که در کودکی مشاهده میکرده ببینه، چون در این صورته که سوال های فلسفی توی ذهن انسان شکل میگیره و تا وقتی سوالی توی ذهن آدم شکل نگرفته باشه واقعا دنبال پیدا کردن جواب هم نخواهد بود.
کتاب توی گفتن این حرف به من موفق بود به طور کلی ساختار کتاب اینگونه است که شما با روایت سوفی، دختربچه ای همراه میشین که یک مرد عجیب رو ملاقات میکنه که این فرد به نحوی استاد فلسفه سوفی میشه و در ادامه توی هر کدوم از ملاقات های مستقیم یا غیر مستقیمش با این فرد یه نکته ای درباره فلسفه یاد میگیره جدا از این آموزه های منقطع یک داستان کلی هم درباره دنیایی که سوفی توش زندگی میکنه روایت میشه که اونم روایت جذاب و پایان غیر منتظره ای داره.
یکی از نقطه قوت های کتاب روایت داستانی خوبش برای کتابیه که جنبه آموزشی داره برای یاد دادن هر نکته ای کتاب تلاش خوبی برای این کرده که جزییات روایی خوبی رو اطرافش اضافه کنه که اون نکته رو تو ذهن ماندگارتر کنه ولی به هر حال بار داستانی کتاب در مقابل اطلاعات فلسفی که داره کمتره و حجم اطلاعاتی که داره زیاده و برای فهم کاملش باید وقت خوبی بذارید.
به طور کلی خوندن این کتاب رو بهتون پیشنهاد میکنم مخصوصا برای کتابی که باهاش فلسفه رو شروع کنید، فقط برای خوندنش عجله به خرج ندید سعی کنید هر روایتی رو آروم بخونید و بهش فکر کنید و حتی ترجیحا یادداشت بردارید، سعی کنید حداقل چند مورد رو که براتون جذاب تره( اون هایی که برای خودتون هم سواله) رو عمیق تر دربارشون فکر کنید.
این یادداشت برای چالش کتابخوانی مهرماه طاقچه نوشته شده میتونید دنیای سوفی رو از این لینک توی طاقچه پیدا کنید.
در زیر بریده هایی از این کتاب رو که برای خودم جذاب تر بوده آوردم.
تنها ويژگی برای يک فيلسوف خوب شدن حيرت کردن است
تفاوت بزرگ يک معلم مدرسه و يک فيلسوف واقعی آن است که معلم مدرسه گمان میکند خيلی چيزها میداند که میخواهد بهضرب و زور بهشاگردانش بياموزد، حال آن که يک فيلسوف میکوشد تا بهاتفاق شاگردان خود برای پرسشهائی که از خود میکنند، پاسخهائی پيدا کند.
بهنظر میرسد که همراه با افزايش سن و سال، ديگر چيزی ما را بهحيرت نمیاندازد. اما در اين ماجرا، چيزهائی اساسی و اصلی را از دست میدهيم که فيلسوفان میکوشند تا آنها را در ما بيدار کنند. زيرا در درون ما، در ژرفای وجودمان، صدائی کوتاه بهما میگويد که زندگی، معمائی شگرف است.