از یه جایی به بعد تصمیم گرفتم این اخلاق بدِ «یا همه یا هیچ» رو مثل اون ناخن عجیب انگشت شست پام، بکّنم و دور بندازم. همین اخلاق که میگه باید از یه جای خوبی شروع کنم یا وقتی شروع کنم که به جای خوبی رسیده باشم. از یه جایی به بعد تصمیم گرفتم «فقط انجام بدم» و برام مهم نباشه همهچیز تو بهترین حالتشه یا نه. اگرم مهم بود، لااقل یه مدت ادای اینکه برام مهم نیست رو دربیارم!
به خاطر همین، گمونم الآن که حسش نیست، به سوالایی مثل «چرا جاوااسکریپت؟»، «نمیخوای بیشتر فکر کنی؟» و از این چیزا که «ممکنه یه وقت دلم بخواد ازشون بنویسم»، فکر نکنم و فقط شروع کنم. گمونم اگه دلم خواست ادامه بدم، ادامه میدم و اگرم نخواست، مثل میلیاردها کار دیگه که آدما نمیخوان یا نمیتونن ادامه بدن، همونجا نگهش میدارم و زندگی بعدش ادامه داره! چرا گفتم میلیاردها؟ احتمالاً چون الآن یادم نیست عدد گندههای بعد میلیارد کدومن!