مرگ در نگاه بسیاری، پایان راه است، اما در غزل «مرگ هم خسته است»، مرگ خود موجودی خسته و درمانده از تکرار بیپایان زیستن است. این غزل، روایتگر لحظهای است که شاعر از دل خستگیهای روزمره، با مرگ همزبان میشود و از او میپرسد: آیا تو هم از این همه رفتن و آمدن خسته نشدهای؟
حسین آدینه برندق در این اثر، با زبانی نمادین و تصاویری شاعرانه، از خستگی عطار، قفل در، باغ، رود، ابر، شمع و حتی خود مرگ میگوید. هر بیت، گوشهای از این خستگی جمعی را به تصویر میکشد.
---
---
خسته‌ام آن‌قدر، عطار از گلابش خسته است
پشتِ در، قفل از سکوتِ بی‌جوابش خسته است
باغ از این پاییزهای پشت‌سرهم زرد شد
شاخه می‌داند تبر از پیچ‌وتابش خسته است
رود وقتی می‌رسد با خشم در آغوش سنگ
موج می‌داند که آب از اضطرابش خسته است
ابر می‌بارد ولی چیزی عوض در خاک نیست
آسمان از وعده‌های بی‌حسابش خسته است
شمع می‌سوزد تمام شب برای روشنی
شعله می‌داند که موم از التهابش خسته است
بس که هر شب نام تو افتاده روی کاغذم
جوهر از تکرار تلخ انتخابش خسته است
بس که دل تا مرز مردن رفته و برگشته باز
مرگ هم از قبض و بسط و از عذابش خسته است
آن‌قَدَر «آدینه» از این واژه‌ها شعر آفرید
شعر هم از دفتر و خط و کتابش خسته است
---
غزل «مرگ هم خسته است» روایتی فلسفی از دلزدگی از تکرار است. شاعر با شخصیت‌بخشی به عناصر طبیعت (عطار، قفل، باغ، رود، ابر، شمع) نشان میدهد که خستگی، نه فقط حالِ انسان، که حالِ همه موجودات عالم است. اوج این نگاه، بیت پایانی است که خودِ مرگ را از فراز و نشیب حیات خسته میبیند.
این اثر، در ادامه‌ی همان نگاه هستیشناختی شاعر است که در غزل «پیونداش» نیز به روابط انسانی و اعتماد پرداخته بود. اگر در «پیونداش» رفاقتهای روزگار و شکستگی آنها را میدیدیم، در «مرگ هم خسته است» با خستگی بنیادین از هستی مواجه میشویم.
---
حسین آدینه برندق، شاعر و غزل‌سرای معاصر با ۳۶ سال سابقه فعالیت ادبی، بنیانگذار کارگاه شعر آدینه برندق است. آثار او در نشریات رسمی همچون فصلنامه «اندیشه» (اداره فرهنگ و ارشاد خلخال) و کتاب مرجع «خلخال و مشاهیر» (۱۳۷۹) به چاپ رسیده است. غزل‌های او با حفظ اصالت کلاسیک، موسیقی کلام و پیوند ادبیات ترکی و فارسی شناخته میشود.
---
شما چطور؟ آیا در زندگی روزمره‌تان، لحظاتی داشته‌اید که حس کنید حتی مرگ هم از تکرار روزگار خسته شده است؟ خوشحال میشوم نظراتتان را درباره این غزل بخوانم.
---
اگر این غزل را دوست داشتید، پیشنهاد میکنم غزل «پیونداش» را نیز بخوانید که به مفاهیم رفاقت، همراهی و چهرههای گوناگون آدمی در فراز و فرود روزگار میپردازد:
[مطالعه غزل پیونداش](https://virgool.io/p/nlldq)
---
---
Ölüm bir çoxlarının nəzərində yolun sonudur, amma «Ölüm də yorğundur» qəzəlində ölüm özü də sonsuz yaşama təkrarlarından yorğun və aciz bir varlıqdır. Bu qəzəl, şairin gündəlik yorğunluqların içindən ölümlə dildəş olduğu anı rəvayət edir və ondan soruşur: Sən də bu gediş-gəlişlərdən yorulmamısan?
Hüseyn Adinə Barandaq bu əsərdə simvolik dillə və şairanə təsvirlərlə əttarın, qapı qıfılının, bağın, çayın, buludun, şamın və hətta ölümün özünün yorğunluğundan danışır. Hər beyt, bu ümumi yorğunluğun bir tərəfini təsvir edir.
---
---
O qədər yorğunam ki, əttar öz gülabından yorğun,
Qapının arxası, səssiz cavabından yorğun.
Bağ bu payızların dalbadal gəlişindən saraldı,
Budaq bilir ki, balta öz burulmasından yorğun.
Çay nə vaxt qəzəblə dağa çatırsa, qucaqlayıb,
Dalğa bilir ki, su öz iztirabından yorğun.
Bulud yağır, amma torpaqda heç nə dəyişmir,
Göy öz saysız vədlərindən yorğun.
Şam bütün gecə işıq üçün yanır,
Alov bilir ki, mum öz alovundan yorğun.
Hər gecə adını kağıza yazdığım qədər,
Mürəkkəb öz acı seçimindən yorğun.
Ürək ölümün hüduduna çatıb, qayıdıb,
Ölüm də öz daralıb-genişlənməsindən yorğun.
O qədər «Adinə» bu sözlərdən şeir yaradıb ki,
Şeir də öz dəftər, xətt və kitabından yorğun.
---
«Ölüm də yorğundur» qəzəli təkrardan doğan bıqqınlığın fəlsəfi bir rəvayətidir. Şair təbiət ünsürlərinə (əttar, qıfıl, bağ, çay, bulud, şam) şəxsiyyət verərək göstərir ki, yorğunluq təkcə insanın deyil, bütün varlıqların halıdır. Bu baxışın zirvəsi, son beytdir ki, ölümün özünü həyatın eniş-yoxuşlarından yorğun görür.
Bu əsər, şairin «Yoldaş» qəzəlində də insan münasibətlərinə və etimada toxunduğu həmin varlıq fəlsəfəsinin davamıdır. «Yoldaş»da dövranın dostluqlarını və onların sınmasını görürdüksə, «Ölüm də yorğundur»da varlıqdan doğan köklü bir yorğunluqla qarşılaşırıq.
---
Hüseyn Adinə Barandaq — müasir şair və qəzəlxan, 36 illik ədəbi fəaliyyət təcrübəsi ilə Adinə Barandaq Poeziya Atelyesinin qurucusudur. Onun əsərləri «Əndişə» rəsmi jurnalı (Xalxal Mədəniyyət və İrşad İdarəsi) və «Xalxal və məşhurlar» (۱۳۷۹) məcmuəsində çap olunub. Qəzəlləri klassik orijinallığı, söz musiqisi, Azərbaycan və Fars ədəbiyyatları arasındakı bağı qorumağı ilə tanınır.
---
Bəs siz? Gündəlik həyatınızda elə anlar olub ki, hətta ölümün də dövranın təkrarlarından yorulduğunu hiss edəsiniz? Bu qəzəl haqqında fikirlərinizi oxumaqdan şad olaram.
---
Bu qəzəli bəyəndinizsə, insan münasibətləri, dostluq və zamanın eniş-yoxuşlarındakı müxtəlif simaları mövzu edən «Yoldaş» qəzəlini də oxumağı tövsiyə edirəm:
[Yoldaş qəzəlini oxuyun](https://virgool.io/p/nlldq)
---
---
For many, death is the end of the road. But in the ghazal "Death Is Tired Too," death itself is a weary and helpless being, exhausted by the endless repetition of living. This ghazal narrates the moment when the poet, from within daily exhaustion, speaks with death and asks: Aren't you tired of all this coming and going too?
Hosein Adinehbarandagh, with symbolic language and poetic imagery, speaks of the weariness of the rosewater seller, the lock on the door, the garden, the river, the cloud, the candle, and even death itself. Each couplet portrays a facet of this collective fatigue.
---
---
I am so weary — even the rosewater seller is tired of his rosewater,
The lock behind the door is tired of its silent, unanswered cry.
The garden has turned yellow from these back-to-back autumns,
Even the branch knows the axe is tired of its own twist.
When the river reaches the stone in fury,
The wave knows the water is tired of its own restlessness.
Clouds pour rain, but nothing changes in the soil,
The sky is tired of its own empty promises.
The candle burns all night for a flicker of light,
The flame knows the wax is tired of its own burning.
Every night your name falls upon my paper,
The ink is tired of its own bitter choice.
The heart has reached death's edge and returned again,
Even death is tired of its own contraction and expansion.
So many poems "Adineh" has woven from these words,
Even poetry is tired of its own notebook, pen, and book.
---
"Death Is Tired Too" is a philosophical narrative about exhaustion born from repetition. By personifying elements of nature (the rosewater seller, the lock, the garden, the river, the cloud, the candle), the poet shows that fatigue is not merely a human condition, but the state of all existence. The pinnacle of this vision is the final couplet, where even death is seen as weary of life's ups and downs.
This work continues the poet's existential perspective, which also explored human relationships and trust in the ghazal "Yoldash" (Companion). While in "Yoldash" we witnessed the friendships of time and their fractures, in "Death Is Tired Too" we encounter a fundamental weariness with existence itself.
---
Hosein Adinehbarandagh is a contemporary poet and ghazal writer with 36 years of literary experience, and the founder of the Adineh Barandaq Poetry Workshop. His works have been published in official journals such as "Andisheh" (Andisheh Quarterly, under the Khalkhal Department of Culture and Islamic Guidance) and the reference book "Khalkhal and Celebrities" (2000). His ghazals are known for preserving classical authenticity, musicality of language, and the connection between Azerbaijani and Persian literature.
---
What about you? Have you ever had moments in daily life when you felt even death was tired of time's repetition? I would be happy to read your thoughts about this ghazal.
---
If you enjoyed this ghazal, I recommend reading "Yoldash" (Companion), which explores themes of friendship, companionship, and the various faces of humanity through the rise and fall of time:
[Read Yoldash Ghazal](https://virgool.io/p/nlldq)
---
---
Für viele ist der Tod das Ende des Weges. Aber in der Ghasel „Der Tod ist auch müde“ ist der Tod selbst ein erschöpftes und hilfloses Wesen, müde von der endlosen Wiederholung des Lebens. Diese Ghasel erzählt den Moment, in dem der Dichter aus der alltäglichen Erschöpfung heraus mit dem Tod spricht und ihn fragt: Bist du nicht auch müde von all diesem Kommen und Gehen?
Hossein Adineh Barandaq spricht mit symbolischer Sprache und poetischen Bildern von der Müdigkeit des Rosenwasserhändlers, des Türschlosses, des Gartens, des Flusses, der Wolke, der Kerze und sogar des Todes selbst. Jeder Vers zeichnet einen Aspekt dieser kollektiven Erschöpfung.
---
---
Ich bin so müde – selbst der Rosenwasserhändler ist seines Rosenwassers müde,
Das Schloss hinter der Tür ist seines schweigenden, unbeantworteten Rufes müde.
Der Garten ist von diesen aufeinanderfolgenden Herbsten gelb geworden,
Selbst der Zweig weiß, dass die Axt ihrer eigenen Drehung müde ist.
Wenn der Fluss wütend den Stein umarmt,
Weiß die Welle, dass das Wasser seiner eigenen Rastlosigkeit müde ist.
Wolken regnen, aber nichts verändert sich im Boden,
Der Himmel ist seiner eigenen leeren Versprechungen müde.
Die Kerze brennt die ganze Nacht für einen Lichtschimmer,
Die Flamme weiß, dass das Wachs seiner eigenen Glut müde ist.
Jede Nacht fällt dein Name auf mein Papier,
Die Tinte ist ihrer eigenen bitteren Wahl müde.
Das Herz hat den Rand des Todes erreicht und kehrte zurück,
Selbst der Tod ist seiner eigenen Ausdehnung und Zusammenziehung müde.
So viele Gedichte hat «Adineh» aus diesen Worten gewoben,
Selbst die Poesie ist ihres eigenen Notizbuchs, Stifts und Buches müde.
---
„Der Tod ist auch müde“ ist eine philosophische Erzählung über die Erschöpfung, die aus der Wiederholung entsteht. Indem der Dichter die Elemente der Natur (Rosenwasserhändler, Schloss, Garten, Fluss, Wolke, Kerze) personifiziert, zeigt er, dass Müdigkeit nicht nur ein menschlicher Zustand, sondern der Zustand aller Existenz ist. Der Höhepunkt dieser Vision ist der letzte Vers, in dem sogar der Tod selbst der Höhen und Tiefen des Lebens überdrüssig ist.
Dieses Werk setzt die existenzielle Perspektive des Dichters fort, die er auch in der Ghasel „Yoldash“ (Gefährte) im Hinblick auf menschliche Beziehungen und Vertrauen erkundet hat. Während wir in „Yoldash“ die Freundschaften der Zeit und ihre Brüche erlebten, begegnen wir in „Der Tod ist auch müde“ einer grundlegenden Müdigkeit mit der Existenz selbst.
---
Hossein Adineh Barandaq ist ein zeitgenössischer Dichter und Ghasel-Autor mit 36 Jahren literarischer Erfahrung und Gründer der Adineh Barandaq Poesie-Werkstatt. Seine Werke wurden in offiziellen Zeitschriften wie der Vierteljahresschrift „Andisheh“ (unter der Abteilung für Kultur und Islamische Führung in Khalkhal) und dem Nachschlagewerk „Khalkhal und Berühmtheiten“ (2000) veröffentlicht. Seine Ghasels sind bekannt für die Bewahrung klassischer Authentizität, musikalischer Sprache und der Verbindung zwischen aserbaidschanischer und persischer Literatur.
---
Was ist mit Ihnen? Hatten Sie im Alltag schon Momente, in denen Sie das Gefühl hatten, selbst der Tod sei der Wiederholung der Zeit überdrüssig? Ich würde mich freuen, Ihre Gedanken zu dieser Ghasel zu lesen.
---
Wenn Ihnen diese Ghasel gefallen hat, empfehle ich, auch die Ghasel „Yoldash“ (Gefährte) zu lesen, die sich mit den Konzepten von Freundschaft, Begleitung und den verschiedenen Gesichtern der Menschen im Auf und Ab der Zeit beschäftigt:
[Yoldash-Ghasel lesen](https://virgool.io/p/nlldq)
---
#مرگ_هم_خسته_است #حسین_آدینه_برندق #غزل #شعر_مدرن #ادبیات_فارسی #شعر_فلسفی #پیونداش
#Ölüm_də_yorğundur #Hüseyn_Adinə_Barandaq #Qəzəl #Müasir_şeir #Azərbaycan_ədəbiyyatı #Fəlsəfi_şeir #Yoldaş
#Death_Is_Tired_Too #HoseinAdinehbarandagh #Ghazal #ModernPoetry #PersianPoetry #PhilosophicalPoetry #Yoldash
#Der_Tod_ist_auch_müde #HosseinAdinehBarandaq #Ghasel #ModernePoesie #PersischePoesie #PhilosophischePoesie #Yoldash
