داستان از جایی شروع می‌شود که هیچ‌کس منتظرش نیست: زنگ در، خبری کوچک درباره‌ی دوچرخه‌ای که گم شده، و یک پدر که فقط قرار است چند دقیقه‌ای به خانه همسایه سر بزند و ماجرا را جمع کند. همین‌قدر ساده. اما کارور، همان‌طور که همیشه با ما می‌کند، از دل یک بعدازظهر پیش‌پاافتاده، زلزله‌ای بیرون می‌کشد که تا اعماق چند نسل ریشه دارد.
اِوان همیلتون، شخصیت اصلی داستان، دو روز است سیگار را ترک کرده. این جزئیات به‌ظاهر حاشیه‌ای، در واقع دریچه ورود به کل داستان است؛ چون کارور از همان خط اول به ما می‌گوید: این داستان درباره بدن است. درباره‌ی چیزهایی که پوست و ریه و انگشت‌ها به یاد می‌آورند، وقتی ذهن هنوز نمی‌داند چه بر سرش آمده.
عنوان داستان را که می‌خوانی، اول فکر می‌کنی کارور فقط سه شیء را کنار هم گذاشته. اما هرچه جلوتر می‌روی، متوجه می‌شوی این سه کلمه در واقع نقشه راهِ یک مرد را ترسیم می‌کنند.
دوچرخه به دنیای کودکی تعلق دارد؛ به بازی‌های بی‌خطر، به قانون‌های ساده‌ای که بچه‌ها بین خودشان می‌سازند. اما همین که پای بزرگ‌ترها به میان می‌آید، همان شیء بی‌گناه به سندی برای بازجویی و تسویه‌حساب مالی تبدیل می‌شود. انگار دنیای بزرگسالان بلد نیست چیزی را بدون آنکه رنگ اتهام و غرامت بزند، لمس کند.
عضله ایستگاه بعدی است؛ مرز باریکی که کودکی را به مردانگی وصل می‌کند. وقتی راجر، پسر همیلتون، از پدرش می‌خواهد بازویش را نشان دهد، این فقط یک بازی کودکانه نیست. راجر تازه پدرش را در حال دعوا دیده، و حالا دارد ناخودآگاه می‌سنجد که «مقتدر بودن» با «قوی بودن» چه نسبتی دارد.
و در پایان، سیگار می‌نشیند؛ نه فقط به‌عنوان یک عادت، که به‌عنوان رشته‌ای نامرئی که همیلتون را به پدر خودش، و شاید روزی راجر را به همیلتون، وصل می‌کند. اعتیاد در این داستان کمتر یک بیماری‌ست و بیشتر یک میراث.
یکی از ظریف‌ترین لحظات داستان، جایی است که کمتر کسی حین خواندنِ سریع متوجهش می‌شود. همیلتون در ابتدای داستان مدام بوی نیکوتین را روی انگشتانش حس می‌کند؛ انگار بدنش هنوز باور نکرده که سیگار را کنار گذاشته. اما بعد از درگیری فیزیکی‌ای که او را غافلگیر می‌کند، وقتی از پسرش می‌خواهد دستش را بو بکشد، دیگر بویی نیست.
این‌جا کارور، بدون آنکه حتی یک کلمه درباره روان‌شناسی حرف بزند، یکی از دقیق‌ترین توصیف‌های ادبی از شوک را نوشته. گویی ترس و برانگیختگیِ ناگهانی، برای چند دقیقه ولع را از تن آدم بیرون می‌کشد. بو از بین نرفته؛ آگاهیِ همیلتون از آن، قطع شده. بدن، در لحظه‌ی خطر، زبان دیگری پیدا می‌کند.
همیلتون در تمام مدت داستان تلاش می‌کند مرد متین و منطقی‌ای باشد؛ کسی که مسائل را با گفت‌وگو حل می‌کند، نه با مشت. اما در اوج ماجرا، وقتی همسایه‌ای پرخاشگر به نام برمن او را از خط عبور می‌دهد، همان متانت مثل کاغذ نازکی پاره می‌شود. همیلتون درگیر می‌شود؛ درست همان‌طور که یک‌بار، سال‌ها پیش، پدرش هم درگیر شده بود.
این‌جا کارور یک پرسش نه‌چندان آسان جلوی خواننده می‌گذارد: آیا خشم را انتخاب می‌کنیم، یا فقط داریم نسخه‌ای تکراری از پدرانمان را زندگی می‌کنیم؟ همیلتون، درست در لحظه‌ای که فکر می‌کرد از آن الگو فرار کرده، خودش را دقیقاً وسط همان الگو پیدا می‌کند. تمام تربیت و خویشتن‌داری‌اش، فقط لایه‌ای نازک روی چیزی قدیمی‌تر بوده است.
بخش قابل‌توجهی از داستان در آشپزخانه‌ی همسایه می‌گذرد؛ جایی که چند بزرگسال دور هم جمع شده‌اند تا سر یک دوچرخه، محاکمه‌ای غیررسمی برگزار کنند. کسی مطمئن نیست چه کسی قاضی است و چه کسی متهم. برمن، پدرِ پرخاشگر، حتی برای یک لحظه هم به بچه‌ها یا به همیلتون به چشم آدم نگاه نمی‌کند؛ همه برایش مزاحم‌اند، مقصرند، باید سرجایشان بنشینند.
شاید بشود گفت این‌جا کارور تصویری از فروپاشی کوچک اخلاق در دل جامعه‌ای به‌ظاهر مرتب و حومه‌نشین ترسیم می‌کند. اخلاق واقعی، در دنیای کارور، در جلسات محله یا مذاکرات رسمی شکل نمی‌گیرد؛ بلکه در لحظه‌های ساکت و خصوصی، مثل صحنه پایانی داستان که همیلتون کنار تخت پسرش می‌نشیند.
و بعد می‌رسیم به یکی از صادقانه‌ترین لحظات کل مجموعه‌ی کارور. راجر، در رختخواب، به پدرش می‌گوید که نمی‌داند چطور بیانش کند، اما دلش برایش تنگ شده؛ طوری که اگر الان به آن فکر کند، همین حالا دلتنگ می‌شود. می‌گوید، کاش وقتی پدرش بچه بوده، او را می‌شناخت.
یک پسر نه‌ساله، برای اولین بار، دارد با این ایده دست‌وپنجه نرم می‌کند که پدرش پیش از او وجود داشته؛ که روزی کودک بوده، و روزی هم نخواهد بود. این کشف، حسی از دلتنگی پیش‌رس و اندوهی وجودی در او می‌کارد که هنوز کلمه‌ای برایش ندارد. و شاید دقیقاً همین‌جاست که داستان، بدون هیچ ادعای بزرگی، به یکی از ساده‌ترین و در عین حال عمیق‌ترین توصیف‌های ادبیِ گذر زمان تبدیل می‌شود.
نکته‌ی کوچک اما مهمی هم هست که موقع خواندنِ ترجمه‌ی فارسیِ این داستان (ترجمه‌ی اسدالله امرایی) به چشم می‌آید. مترجم در بخش‌های محاوره‌ای، به‌خصوص در دیالوگ‌های تند برمن، انتخاب‌های زبانی زنده و طبیعی‌ای دارد که لحن آمریکاییِ داستان را خوب به فارسی می‌نشاند. اما در همان جمله پایانیِ راجر، کلمه کلیدیِ انگلیسیِ lonesome — که حسی از تنهایی و دلتنگیِ وجودی را حمل می‌کند — در ترجمه رنگ می‌بازد. و همین یک کلمه، آن‌قدر بار احساسی دارد که نبودنش، اندوه پایان داستان را کمی سبک‌تر می‌کند. یادآوری خوبی‌ست از این‌که در ادبیات، گاهی سنگین‌ترین معناها را کوچک‌ترین کلمه‌ها به دوش می‌کشند.
«دوچرخه، عضله، سیگار» داستانی نیست که با یک اتفاق بزرگ یا پایانی غافلگیرکننده تمام شود. هیچ‌کس نمی‌میرد، هیچ رازی فاش نمی‌شود. اما دقیقاً همین سادگی است که کارور را کارور می‌کند: او نشانمان می‌دهد که بزرگ‌ترین لحظات زندگی آدم‌ها — کشف یک الگوی تکرارشونده، یا فهمیدنِ این‌که پدر آدم هم روزی کودک بوده — می‌توانند در یک عصر معمولی، وسط یک دعوای کوچک بر سر یک دوچرخه، اتفاق بیفتند. شاید همین چیزی باشد که هر بار خواندن دوباره‌اش را می‌ارزد.
