امروز در پادکستی که گوش دادم، آخر پادکست گوینده داستانی رو با لحنی زیبا و موسیقی متن آرامش بخش تعریف کرد...
داستانش مرا برد به خاطرات شیرین کودکی ام ...
دروانی که تمام حرف های ما بر اساس تخیلات خودمون بود و با همه اجسام و موجودات صحبت میکردیم...
من و برد داخل حیاط قدیمی مادربزرگ که در وسط آن حوضچه ای آبی با ماهیان قرمز رنگ بود، دور این حوضچه پر از گلدان های گل شمعدانی بود...
در چهار گوش حیاط باغچه هایی پر از گل های رز و محمدی بود که همیشه تیغ هاشون توی دست و بال من
می رفت...
ای کاش کسی من و از خواب بیدار میکرد و میدیدم هنوز در همان دورانم و تمای لحظات الان خوابی بیش نبوده...
اگر شماهم دوست داشتین می تونید این داستان توی بخش آخر پادکست ثار گوش بدین فکر کنم بخش آخر قسمت دوم بود...
برای من که آرامش بخش بود گفتم با شما هم به اشتراک بزارم...