نشسته ام و ب پنجشنبه و جمعه پیش رو نگاه میکنم... از مواجهه باهاشون استرس میگیرم... انگار تمام روزهای هفته رو درحال فرارم و ب پنجشنبه جمعه ک میرسم نفسم میگیره و میایستم... دقیقا وقتی دارم از فشار خستگی و کوفتگی روزهای گذشته نفس نفس میزنم... یهو... یهو خیلی سریع پنجشنبه و جمعه دستای سردشون رو میذارن رو چشمام و خنده کنان میگن:«اگه گفتی ما کیایم؟ چرا فرار میکنی دختر خوب؟ حالا اشکال نداره بیا بریم کلی بغض داریم بندازیم دور گلوت...کلی استرس داریم ببندیم دور دستات... یه عالمه هم غم داریم ک بریزیم رو دلت... راستی اینو نگفتیم، دوتا شب دلگیر هم داریم ک با سخاوت بهت تقدیم کنیم... جوری ک تا خوده صبح پلک روی هم نذاری.»
واقعا اگر توانایی و پتانسیل تغییر دادن مود همهگیر شده پنجشنبه و جمعه (اللخصوص عصر جمعه) رو داشتم، لحظه ای دریغ نمیکردم!
امروز عصر بعد از حدودا 4 روز متوالی نخوابیدن و فعالیتهای شدید روحی و جسمی، دوساعت ونیم خوابیدم... و عجب خوابی.... واقعا عجب خوابی... وقتی بیدار شدم خونه ظلمات مطلق و خالی بود از هرگونه موجود زنده... ساعت5:30 دقیقه عصر پاییز... و بدتر از تمام اینها"سردرد مزمنی"بود ک تلاش وافر داشت برای دیوانه کردن من!
احساس میکنم تحتفشار درسهای بیانتها و مسائل لعنتی دیگه درحال تجزیه شدنم و راهچارهای براشون پیدا نمیکنم... ب هیچ عنوان علاقه ای ب ایجاد و انتقال وایب منفی ندارم... ولی انگار تماماً پر شدم از تیرگی های ذهنی... امیدوارم با رفتن پائیز مود و حال و انرژیم دوباره برگرده... هرچند با این حرفا فقط دارم خودم رو گول میزنم:)
سپاس از هدیه نگاهتون:)