از بدترین لحظات زندگی میشه زمانی رو اسم برد ک نصف شب یا دم طلوع خورشید، دقیقا تو اوج گرگ و میش هوا بیدار میشی و بغض میکنی...دلتنگی ها و غم و غصه هایی رو ک تمام مدت سعی کردی پنهان کنی رو،میباری...اون نقطه از زندگی انگار بیگناه ترین ورژن خودتی!
معنی واقعی تنهایی همون لحظاته... اونجا تنها ترین آدمی...زمان معنی دیگه ای ب خودش میگیره... میشه سلاخ روح و جونت...یک دقیقهاش میشه قرنها... این دقایق قابلیت دق دادن آدمارو داره...
شاید الانم همون موقعه... وقتی با دل گرفته از ی خواب واهی بیدار میشی و میبینی رفته... میبینی اون حتی از خوابتم رفته و تنهایی...سلول ب سلول بدنت بغض میکنن و اشک میشن... جای خالی وجودش مثل شلاق رو بدنت ضربه میزنه... تنها کسی ک داری و رو ب آغوش میکشی... خودت!...شایدم ن!...کسی ک بارفتنش روحت رو هم میبره فقط ی جسم تکیده جا میذاره...اون دیگه تو نیستی،جسم توعه فقط... حالا تو باید سالیان سال با این بدن سرد و بیحس سر کنی!کالبد بی روح آدمکی مرده!