
خیلیها زندگی سخت و ملالتباری دارند؛ در گرفتاری و رنج غوطه میخورند و میان امروز و فردایشان، محبوساند؛ و من همچنان از حال آنان آگاه نیستم. چراکه صرفا ظاهر آنان را میبینم و توان نزدیک شدن به باطن و عمق زندگیشان را ندارم و هم اینکه خودم به زندگی شخصی و کاری مشغولم و اصلا حواسم به دیگران نیست.
احتمالا همین غفلت و بیخبری مسئولیتهای سنگینی بر دوشم گذاشته باشد که اصلا در محاسباتم نیامده و بیجهت گمان میکنم آدم خوبی هستم و دارم برای جامعه ایثار میکنم؛ حالآنکه بسیاری از آدمهایی که لازم است، از خیر و کمک من محروماند و من حتی به حوالی مشکلات آنان نزدیک نمیشوم.
چگونه باید در کنار خودآگاهی، به دیگرآگاهی برسم و از منظومه گرفتاریهای دیگران، گرهی باز کنم و در حد بضاعت شادی به دلشان ببخشم؟ چگونه؟
