خواستیم با عمق بگوییم و از عشق گفتیم.
خواستیم که با معنا نگاهی بیندازیم ولی سوالی نشنویم،
لبخندی سرد ، نگاهی پر راز،
اطرافمان را اما بی تغییر ببینیم.
در واپسینِ خستگی و مسئولیت ها سکونی بدون تکاپو یافته و خارج ز معنای حقیقی استراحت کنیم.
چون بلبل یک سو اسیر و آزاد و به هر صورت بخوانیم.
آری میخواستیم بنویسیم
قعرِ معنا را به جوهر بکشیم،
اما ساده تر از عواطفمان نیافتیم..
آسان و روان
رودی شفاف و رقصان
بدون مشقت و سنگ های فراوان.
دانسته بودیم جز غم و خنده ی عشق اگر بگوییم،
پس از رنج های بسیار تنها به سوالاتی بی پاسخ میرسیم.
چاره هایی نیافته
زندگی های نکرده
بی حوصله تر از آن که در جست و جوها گم شویم
ترسیده تر ز آنکه اعلام بداریم،
ضعیف تر از آنکه معترف شویم.
آری از حال و حرف ها گفتیم و در تکه کاغذی راهروی فرار را گشودیم؛
راهی فراری که آنجا هم چون جهان خودمان بی پایان، لیکن یقینا اینبار بی تغییر بود.
جاده ای که در آن، اینبار در عین دویدن آهسته بخوابیم .
آری چکاوک؛
کودکانمان را پراکندیم اما بازهم برایشان آوازها سردادیم،
تا گر نمی آرمیدیم، دست کم لالایی اش را بخوانیم.
کسی چه میداند، شاید اما باریکه ی نادرستی در تاریکه شب ها،
برای شب زنده داری یافته باشیم...
-drank_er mind