
با صحبت های مطرح شده در قسمتهای قبلی و اشاره به ساز و کار تکامل بلاکچین، می توان گفت برای درک صحیح توانمندیهای بالقوه و اهمیت واقعی بلاکچین، باید درک درستی از تغییرات فناورانه حوزه های درحال توسعهای مانند اینترنت و فناوری اطلاعات کسب کرد. در مورد پتانسیل بلاکچین برای ایجاد تحول ریشهای در ساختارهای اجتماعی و اقتصادی ادعاهای زیادی وجود دارد، اما بلاکچین تنها می تواند این پتانسیل را به عنوان بخشی از اکوسیستم گستردهای از فناوری هایی که در نسل بعدی اینترنت ظهور می کنند، گردآوری نماید. بر این اساس بلاکچین می تواند وب ۳.۰ یا وب غیر متمرکز نامیده شود. امروزه، تغییرات تکنولوژیکی قدرتمندی در حال تبدیل شدن به یک پارادایم جدید فناورانه است. این تحولات شامل افزایش قدرت تجزیه و تحلیل پیشرفته همراه با داده کاوی و اینترنت اشیاء خواهد بود.
بلاکچین باید با همه اینها سینرژی یا هم افزایی داشته باشد، البته اگر ظرفیت های واقعی آن درک شود. سینرژی بدین معناست که برای ایجاد منابع جدید چند منبع در کنار هم قرار بگیرند به صورتی که حاصل آنها فراتر از حاصل جمع اصلی یا ظرفیت آنها باشد. (۲+۲=۵)
اما برای درک این نسل از وب، ما باید کمی درباره تاریخچه اینترنت بدانیم.
با بازگشت به ابتدای دهه ۹۰ وب ۱.۰ یا نسل اول وب جهانگرا (WWW) بود که اساسا مبتنی بر تکنولوژی HTTP است و برای پیوند اسناد در رایانه های مختلف و دسترسی به اینترنت از طریق آنها طراحی شده بود. سپس HTML برای نمایش این اسناد استفاده شد. به طوری که هر اتصال به کامپیوتر با یک مرورگر می توانست به آن دسترسی داشته و صفحات وب را بخواند. این اولین نسل وب تماما در مورد اطلاعات بود و بسیار موثرتر ما را قادر به تبادل اطلاعات می نمود که بر این اساس آنرا شاهراه اطلاعات می نامیدند. هرچند این انقلاب در تبادل اطلاعات بود. تولید کنندگان اطلاعات معدود و استفاده کنندگان یا همان خوانندگان صفحات وب اکثر مردم بودند. در آن زمان فقدان تعامل بین این دو گروه به وضوح احساس می شد.
وب۱ مصرف کنندگانی داشت منفعل و محدود. در حالیکه در وب سایت های وب ۲.۰ کاربران می توانند همکاری کرده و به ایجاد محتوا بپردازند. با وب۲ مردم نه تنها در داخل وب می خوانند، بلکه در آن می نویسند و اظهار نظر می کنند. بر همین اساس آنرا اصطلاحا وب خواندنی نوشتنی می گویند.