
قريب به هفت دهه مي گذرد از زمانى كه تصميم گرفتيم ١٦ آذر هر سالمان را عادى نگذرانيم.
آرمان هايى بود كه در كلمه دانشجو خلاصه مي شد. اين آرمان ها و آن كلمه بلاخره يك روز از سال را به خدمت خود در آوردند و از آن پس، ١٦ آذر ديگر مانند گذشته نبود.
چه اتفاقى مى افتد كه چند انسان كه غالبا به تازگى از شيطنت هاى نوجوانى خود دل كنده اند و هركدام با جديت در حال ساختن آجر به آجر زندگى آينده خود با تحصيل در رشته هاى مختلف هستند به يكباره خواسته هاى مشتركى پيدا مي كنند كه حلقه اتصالشان مى شود كه غرقشان مى كند در آرزوى مدينه فاضله اى هر كدام خود را مسئول رسيدن به آن مى دانند.
شايد غرور جوانيشان است با چاشنى كم تجربگى كه فكر مى كنند يك تنه دنيا را تكان خواهند داد.
هرچه هست آرزوهاى اين جوانان را به خواسته و سپس به آرمان بدل مى كند.
اين آرمان الزاما هميشه ثابت نبوده و نيست. گرچه اكثريت جوانان هر نسل شايد آرمان هاى مشتركى داشته باشند اما اين آرمان ها گاه گاه بين نسل هاى مختلف بسيار متفاوت مي شوند گويى اين آرمان ها برخاسته از احوال جامعه در هر نسل هستند.
اما وجه مشترك نسل هاى مختلف همين آرمان خواهى است. اين آرمان خواهى بارها همانند يك چارچوب خوب و هدفمند نسل هاى مختلف در مسيرى كه حداقل از نظر رسيدن آرمانشان مفيد باشند قرار مى دهد. پس مى توان گفت كه دانشجو بخشى از جامعه خود است كه عليرغم تمام دغدغه ها و درگيرى هاى شخصى اش نگرانى هايى در ابعاد اجتماع دارد و مى پندارد كه به پشتوانه ى توان لايزال جوانى اش مى تواند بر اين مسائل مطرح شده در جامعه چيره شود.
اين موجود پرسشگر، مطالبه گر و بلند آرزو سال هاى قبل سال هاى سال قبل تصميم مى گيرد تا در برابر آن چيزى كه در آن روزگار مخالف آرمان هايش بود اعتراض كند اعتراضى به خدشه دار شدن آزادى، استقلال و عدالت در روزگار خودش.
اما آيا آن دانشجويان احتمال برخورد متقابل را نداشتند؟
آيا نمى دانستند اين اعتراضات مى تواند براى آنها چه بهاى سنگينى داشته باشد؟
بهايى به اندازه جانشان...
پس با وجود اين مسائل چرا لب به اعتراض گشودند؟
شايد پاسخ اين سوال را بايد ذات موجودى به نام دانشجو پيدا كنيم!
آرى!
اگر آن روز، آن دانشجويان لب از اعتراض فرو مى بستند شايد مصطفى بزرگ نيا، احمد قندچى و مهدى شريعت رضوى زنده مى ماندند اما دانشجو با تمام آرمان خواهى و مطالبه گرى اش مى مرد.
حال ما مانديم و ١٦ آذرى كه قرار بود تولدى دوباره براى دانشجو و دانشجويى باشد اما از بد روزگار به جماعتى بدل شديم كه هرسال به جاى پاسداشت سالگرد اين تولد، مشتى خاك بر مقبره دانشجو مى ريزيم و سالمرگش را جشن مى گيريم!
شايد مفهوم مهجورى كه زنده زنده خاكش كرديم(دانشجو) هنوز نفس مى كشد آيا كسى نجاتش خواهد داد؟
الله اعلم...