... ژان آدم محکمی بود، هیکل چارشونه ای داشت و صدای دورگه ش نمونه جالبی از هماهنگی فرم و محتوا به وجود آورده بود. وقتی دم کلیسا دیدمش نمی دونستم باید چی بهش بگم. همه تعارفات و رسم و عادات همچین مجالسی رو فراموش کردم. می خواستم بهش بگم که امیدوارم روح پدرت در آرامش باشه. اما تنها چیزی که از دهنم بیرون اومد یه سری سرو صدای کاملن بی معنی بود. سرش رو بالا آورد و نگام کرد. چشماش کاملن قرمز بود. "ممنون که اومدی آیوی." صداش می لرزید. لرزش صداش بد جور اعصابم رو به هم ریخت. اگر ژان نمی تونه با پدیده مرگ کنار بیاد، پس تکلیف ما چیه؟ چرا این قدر عجیب و غریبه این مرگ لعنتی؟ هی ژان تو باید قوی باشی، نه به خاطر خودت و مادرت، به خاطر من. "امیدوارم بتونم محبتت رو جبران کنم." با این جمله آخر انگار اون داشت من رو تسلی می داد، انگار من چیزی رو از دست داده بودم نه اون. واقعن هم همین طور بود. وقتی صبح از خونه بیرون میومدم، نمی دونستم که دارم به ختم اعتقاداتم می رم. اعتقاد به این که آدم ها نباید از مرگ بترسن. حداقل آدم های قوی نباید این طور باشند …
... بلیچ یه حرومزاده واقعی بود. خونه ی اون ها تو همسایگی خونه ما بود. خونواده هامون با هم رفت و آمد داشتن و دبستان هم با هم می رفتیم. فکر می کنم که دوران دبستان بهترین دوران زندگی من بود. من و بلیچ همه جا با هم بودیم. وقتی باهاش بودم احساس قدرت می کردم. همه کارهامون رو باهم انجام می دادیم و این قدر که با اون جور بودم، هیچ وقت با کسی دیگه ای نتونستم جور بشم. یه جورایی مکمل بودیم. تا این که بزرگ شدیم و این بزرگ شدن خیلی به من نچسبید. ولی بلیچ سریع بزرگ شد. خیلی سریع تر از اون چیزی که من دوست داشتم. وقتی از محله ما رفتن این فاصله هم به دور شدن بیشتر ما کمک کرد. معدود دفعاتی که هم رو دیدیم سعی من این بود که بلیچ رو بیش از حد تحویل بگیرم. شاید دوباره بتونیم با هم خووب بشیم. اما اون قاطی رفقای جدیدش شده بود. رفقای هم سن خودش. نه که بخوام بگم با من قهر کرد، نه ... ولی ترجیح می دادم قهر کنه تا این پوزخندهای گه هر دفعه‌ای که هیچ علاقه ای پشتش نبود. وقتی فهمیدم به خاطر کار پدرش از آمریکا رفته‌ان، خیلی تعجب نکردم که تو مهمونی خداحافظی‌ش دعوتم نکرده بود. از این که خبر رفتنش رو بهم نداده بود هم ناراحت نشدم. از این هم ناراحت نشدم که احتمالن تا آخر عمرم نمی بینمش. بیشتر غصه ام از این بود که بهترین دوران زندگیم با حرومزاده‌ترین فردی که تو زندگیم دیدم سپری شده. اصالت زمان از انسان ها خیلی بیشتره ...
... از خواب پریدم. یه نگاهی به ساعت انداختم. ده و نیم بود. قبل از این که بیدار شم داشتم خواب بدی می دیدم. یادم نمی آد چی بود. صدای بسته شدن در خونه رو شنیدم. اون وقت شب کی می تونست باشه؟ همون طور نیمه لخت از تخت پایین اومدم. از پله ها رفتم پایین. تنها منبع روشنایی خونه نور ماه بود. تو همون تاریکی ها داشتم دنبال منبع صدا می گشتم. "تو هنوز نخوابیدی؟" صدای پدرم بود. تازه از سر کارش برگشته بود. پیرهنش رو روی دسته مبل انداخته بود و روبروی تلویزیون خاموش نشسته بود. "برو بگیر بخواب" آروم حرف می زد. انگار چیزی فکرش رو مشغول کرده بود. کمتر پیش میومد که تا این موقع سر کار بمونه. راه افتادم که برم بخوابم. هنوز به پله ها نرسیده بودم که شروع کرد به حرف زدن. "فقط 34 تا زن تو یک سال اخیر" انگار نیاز داشت که برای کسی اون چیزی که تو بازجویی هاش از اون قاتل زنجیره‌ای شنیده رو تعریف کنه. "می گفت که این قتل ها بهش اعتماد به نفس می داده.
برای کشتن دنبال دلیل نمی گردم ... انتخاب می کنم ... همین مسئله انتخاب بهم اعتماد به نفس می ده ... می دونی آیوی؟ یارو لوازم بهداشتی می فروخته. خود من تا حالا چند بار از اون فروشگاه خرید کرده ام. هیچ وقت حتی فکرش هم نمی کردم که دارم از یه قاتل زنجیره ای پماد و باند می خرم.
هر وقت کسی ناراحتم می کرد یا از رفتار بد یکی عصبی می شدم به این فکر می کردم که من قدرت عجیبی دارم که آدم های دیگه ندارن ... من فرشته مرگم ... این به من کمک می کرد که با ناراحتیم کنار بیام. معمولا روز های قتل رو دو یا سه روز قبل برای خودم مشخص می کنم، مثلا با خودم می گم هی پسر! سه شنبه یکی رو از زندگی کردن نجات می دی ... و تو اون دو سه روز واقعا خوشحال بودم ... ذوق داشتم ... نمی دونم چرا مرگ برای آدم ها این قدر عجیبه ... مرگ هم یه چیزه ... مثل بقیه چیزها ... من که دیگه ازش نمی ترسم ... این قدر لحظات جون کندن دیدم که باور کنم مرگ خیلی معمولی تر از اونیه که اغلب فکر می کنن ... حتی می خوام بگم که بهش وابسته هم شدم ... یکی از اساس زندگیم شده"
به این جا که رسید دستی روی جای زخم مچ دستش کشید ...
بچه که بودم عاشق آسمون بودم، عاشق بارون و باد، عاشق بازی کردن و دویدن. بزرگ تر که شدم همه این عشق ها
من رو ترک کردن و رفتن. همیشه فکر می کردم که عشق به یه دختر تنها چیز با ارزش تو این دنیاست. اما بعدها فهمیدم که چنین عشقی اصلن وجود نداره، و من عشق های بچه‌گیم رو به پوچی فروخته‌ام. ازین نظر دیوانه مسیحم. البته فقط خود خود مسیح، نه این کشیش‌های بچه‌باز امروزی. واقعن با چه تواضع عجیبی دم به این تله همگانی نمی ده! تنها نقطه ای که مذهبی و بی دین و لاادری و پوچ‌گرا و هزار و یک جور ایسم با هم موافق‌اند.
این روند متغیر عشق برای هرکسی متفاوته. برای من که سال‌هاست به هیچ ختم شده...
می دونی چرا آدم های تنها عاشق فیلم و کتاب اند؟ تو اون فیلم ها و کتاب ها خودشون رو پیدا می کنن. اتفاقی که می افته اینه که عاشق خودشون می شن ... اون ها فقط فکر می کنن عاشق کتاب یا فیلم شده ن ... در حقیقت اونا یکی رو پیدا کردن که عاشقش بشن! یکی هم پیدا شده که عاشقشون بشه.
این دور باطل دیوانه وار ادامه پیدا می کنه ... تنها، تنهاتر می شه
یکی از عادت های من #شکنجه دادن خودمه. قوه تخیلم این کار رو برام خیلی راحت کرده. شب قبل از خواب، سر کلاس های درس، موقعی که سوار اتوبوس یا تاکسی ام و در کل، تمام زمان هایی که تنهاام این تخیلمه که برای زجر دادن خودم به کمکم میاد. بهترین و عزیزترین دارایی هام رو به فجیع ترین شکل از خودم می گیرم. عزیزترین کسانم رو از خودم دور می کنم، تنفر تمامی آدم هایی که می شناسم رو نسبت به خودم موشکافی می کنم: همه یا از من متنفر اند یا متنفر خواهند شد، این یک اصل پذیرفته شده در تخیل من است. برای اسفناک ترین اتفاق هایی که شاید ممکن شوند نوحه خوانی می کنم، خلاصه هر اتفاق نحسی که ممکن باشد برایم بیافتد را مرور می کنم اما هیچ چیزی برای من مثل مجلس ختمم نیست! این اعتیاد آورترین شکنجه من تقریبا همیشه جایی در مراسم به صلیب كشیدن زیبایی های زندگی ام دارد. منتظر یک سانحه بودن هیچ وقت از بدی سانحه کم نمی کند، بلکه دقیقا برعکس، سانحه را در #بعد_زمان کش می دهد ... .
این مسئله شکنجه باعث شده که از تمام چیزهای زیبا و مثبت #بترسم . چون هر عنصر مثبتی در زندگی بهانه ای به دست تخیلم خواه‍د بود ... .
رسمن دیوونه ماری بودم. تا ۹ سالگی بلیچ و ماری برای من حکم برادر و خواهری رو داشتند که هیچ وقت نداشتم. کم کم روابط بلیچ و ماری جدی شد و من غیر از برادر خواهری هیچ رابطه ای بلد نبودم.
امروز توی مراسم فارغ التحصیلی، بلیچ درست سه ردیف جلوتر از من نشسته بود (رابطه مون سال ها بود که کاملن سرد شده بود)... کل اون سال هایی که سه تایی با هم بودیم جلوی چشمام اومد. ماری هم توی سالن بود اما من چشم از بلیچ بر نمی داشتم. می خواستم سه یا چهار ساعت فقط و فقط نگاش کنم و بررسی کنم چرا اون خوش شانس ترین حرومزاده دنیاس. چرا اون کسی رو داره که من حاضرم همه دارایی های وجودیم رو براش بدم؟ چرا دیوونه کسی هستم که اصلن به مخیله ش یک ثانیه هم خطور نمی کنه که شاید من هم بهش محبت داشته باشم؟ ... ماری برای من حکم یه مفهوم رو پیدا کرده ... یه چیزی غیر از عشق، غیر از محبت، غیر از هوس ... یه چیزی از جنس افسوس، از جنس #شکنجه در #بعد_زمان ...
تو ترسناک ترین کابوس هام خودم رو میبینم که به ماری پیشنهاد میدم و اون پیشنهادم رو قبول می کنه. بزرگترین آرزوم اینه که واقعن و از ته دل ازم متنفر باشه ... اما وقتی باهاش حرف می زنم طوری باهام حرف می زنه که انگار هنوز بهترین دوستمه ... دیروز حتا نصیحتم می کرد :) می گفت بالاخره ۴تا پیرهن بیشتر از تو پاره کردم :) می گفت من اهل قهر کردن نیستم :) تو واقعن خوبی :) یه بیسکوییت اُریو از کیفش درآورد و داد بهم و گفت حرومت بشه! بخور :)... و من حرص می خوردم ..
. مگه عمر آدم چقدره؟ مگه قراره تو این زندگی چه کنیم اگر با کسی که فکر می کنیم دوستش داریم نباشیم؟ کدوم آدم جلوتره ... اونی که بهترین دانشگاه تحصیل کرده و بهترین درآمد رو داره و شیک و جنتلمنه ولی کسی رو دوست نداره، یا اون عیاش بی قید و فقیری که عشق واقعی ش کنارشه؟ واقعن جواب این سوال رو نمی دونم ... اما چیزی که خوب میدونم اینه که اون عیاش برای به دست آوردن دارایی های اون جنتلمن راه کوتاهی جلوی پاشه در حالیکه اون جنتلمن از دارایی های اون عیاش خیلی دوره ...
برف میومد ... چراغ تو خیابون نورش رو به درون اتاقم شلیک می کرد و دونه های برفی که حالا بر اثر نور چراغ نارنجی شده بودند تند و تند از جلوی پنجره رد می شدند. تو اتاق تاریکم روی زمین دراز کشیده بودم. لوله های آب گرمی که از کف اتاقم رد می‌شد رو روی ستون فقراتم تنظیم کرده بودم. خیابون رو نمی تونستم ببینم و نمی‌دونستم برف نشسته یا نه ... فقط می دیدم که داره میاد ... هیچ کس خونه نبود. پدر تا اون موقع شب شیفت بود و مثل اکثر اوقات زندگیم #تنها بودم. به مکالمه ظهرم با ماری فکر می‌کردم. «دلم می‌خواد مثل داداشم بغلت کنم» ... ماری جان لعنت بهت. چرا باید همچین چیزی بهم بگی و آتیشم بزنی؟ اصلا راجع به چی داشتیم حرف می زدیم که این رو گفتی؟
هفته پیش سر کلاس بیکار بودیم. بلیچ کلی آدم دور خودش جمع کرده بود و چرندیات می بافت. ماری هم صفحه آخر دفترش داشت شعر می‌نوشت. من رو یه کاغذ یه بند از آهنگ «برادرز این آرمز» نوشتم و دادم بهش:
Now the sun's gone to hell
And the moon's riding high
Let me bid you farewell
Every man has to die ...
خدا شاهده امروز دیدم اون شعر رو ته دفترش نوشته.
ماری لعنت بهت.
لعنت به این زندگی دست دوم.
کتابخونه ۴۲۱ بیشتر اوقات فراغت من رو پر می کرد. طبقه زیر همکف یه دفتر خدمات دولتی بود و هیچ پنجره ای نداشت. موزاییک کف کتابخونه سالها بود تعویض نشده بود و بسیار کهنه به نظر می رسید. چند ردیف کتابخونه چوبی کهنه به علاوه سه تا کامپیوتر پنتیوم تمام تجهیزات ۴۲۱ بود. صدای رفت و آمد طبقات بالا چند برابر به گوش می رسید. همه اینها باعث می شد که تقریبا هیچ کسی اونجا رو برای مطالعه انتخاب نکنه. خانم مسئول پیر و چاق و عینکی و قوزی کتابخونه هم اکثرا مشغول بافتنی بود. جدیدترین کتاب مال سال ۱۹۸۷ بود (البته تا اونجایی که من تونستم پیدا کنم). ۴۲۱ تعطیل نمی شد چون دفتر مقرری خوبی بابت تجهیز این کتابخونه از دولت مرکزی دریافت می کرد.
معمولا با خودم کتاب می بردم، چون واقعا چیز به درد بخوری اونجا نبود. بعضی وقت ها هم دفترم رو می بردم خلاصه فیلم یا کتاب خوبی که خونده بودم و بعضی وقت ها هم خاطراتم رو می نوشتم. یه وقتایی که حوصله خودم رو هم نداشتم تو راهروهای نمور و گندزده ۴۲۱ می گشتم و تلاش می کردم چیزی برای خوندن پیدا کنم. تو یکی از همین گشت ها بود که اون دفتر روزنامه رو پیدا کردم، دفتر حرف های گفته نشده. صفحه اول نوشته بود که این دفتر از سال ۱۹۸۲ تو کتابخونه گذاشته شده و اعضای کتابخونه حرف هایی که هیچ وقت فرصت گفتنش پیش نیومده رو توش می نوشتن. ابعاد دفتر آچهار بود و نزدیک ۲۰۰ برگ داشت. یه وقتایی برش می داشتم و فال می گرفتم. نوشته های دو سه خطی با دست خط های خرچنگ قورباغه. نکته جالب برای من این بود که کمتر کسی جملات لعن و نفرین توی دفتر نوشته بود و اکثر جملات محبت آمیز بودن. عجیبه که نسل بشر چقدر به نگفتن محبت اعتیاد پیدا کرده ولی هیچ فرصتی برای بیان نفرتش رو از دست نمی ده.
تو یکی از همین گشت و گذارهام بین حرف های گفته نشده به نوشته ای از شخصی با نام مستعار وی برخورد کردم که برام خیلی عجیب بود. «فهمیده ام که ماری من هرزه است. فردا بعد از ظهر خودم را خلاص خواهم کرد، با دولولی که از مایکی قرض گرفته ام و همین الآن آن را به پایه صندلی ام تکیه داده ام. ماری نه معشوقه من که #مرگ_من بود.» شاید اگر معتقد به تناسخ بودم بین ماریِ خودم و ماریِ آقای وی ارتباطی پیدا می کردم ... شاید هم بین خودم و آقای وی ...
نوشتن پیام تبریک برای کسی که دوستش داری و اون نمی دونه و تو می خوای طوری وانمود کنی که حس تو هم مثل اون فقط یه رفاقت بلند مدته، واقعا کار سنگینیه. بعد از نوشتن ایمیل تبریک کریسمس برای ماری قلبم از این حجم از کار با اعمال شاقه درد می کرد.
نسخه اولی که نوشتم به نظرم خیلی عاشقانه شد. کل بند پایانی تبریک سعی داشت که ویژگی های معرکه رفتاره‍ای عادی ماری رو به تارهای طلایی بین موهای قهوه ایش تشبیه کنه. نسخه بعدی پیام تبریک خیلی رسمی بود. یه تبریک خشک و خالی و بدون هیچ نشونی از گیرنده در متن پیام، انگار یک پیام سرگشاده. بعد تصمیم گرفتم یه کارت تبریک آماده از سایت ها دوزاری سرچ کنم و براش بفرستم، ولی خب که چی؟
پیام تبریکی که نهایتا راضی به ارسالش شدم خاطره ای از یک لحظه دیدن ماری بود. یه باریکه نور که سال گذشته از بین جنگل اتفاقات شوم و نامیمون قلبم رو هدف گرفته بود. هیچ ایده ای ندارم که چقدر لحظه پیاده شدن ماری از ماشین برای خودش مفهوم داره ولی برای من که خیلی سحرانگیز بوده.
ساعت ۲۳:۱۱ ایمیل رو ارسال کردم. یعنی ۴۹ دقیقه تا شب سال نو. خیلی به این ساعت ارسال فکر کرده بودم. می خواستم ساعت طوری باشه که ماری تنها و در آرامش پیام رو بخونه. کامپیوتر روشنه و هر چند دقیقه ایمیلم رو چک می کنم که شاید ماری جوابم رو داده باشه.
تو تخیلاتم فکر می کنم که ماری پیام رو ساعت ۱ می خونه و اشک از گوشه چشمهاش سرازیر می شه ... نمی تونه طاقت بیاره و همون نصفه شبی شماره م رو می گیره ... کلی قربون صدقه خودم و قلمم می ره ... قرار می ذاریم که صبح هم رو ببینیم ... «به ناگه نیاز نیست که دیگر هراسان باشی»* ...
اون شب ماری جواب ایمیلم رو نداد. روز و روزهای بعد هم همین طور. ایمیل رو دیده یا ندیده نمی دونم. اصلا نمی دونم که ایمیلش رو چک می کنه یا نه. شاید در سفره و به اینترنت دسترسی نداره. شاید سرش گرم کاریه و به چک میل نمی رسه. شاید ایمیل رو چک کرده، ولی به دلیل حجم بالای پیام های ارسالی در کریسمس پیغام من رو ندیده. یه بار دیگه بفرستم بد نمی شه؟ اصلا بهش زنگ می زنم و به همین بهونه باهاش حرف می زنم، بهتر هم هست ... وسط شایدها داشتم له می شدم. اون ایمیل رو هیچ کس به جز خودم نخوند. انگار اون ایمیل رو من به خودم نوشته بودم.
- - - - -
* بندی از قطعه دریمینگ لایت گروه راک لیورپولی آناتما
بخش #۱۱
ماری می‌ترسه ازم ... نمی‌دونم چرا ... امروز وقتی می‌خواست اسمم رو بگه مطمئن شدم که ازم می‌ترسه ... وقتی
می‌خواست «جیمز» رو به «آیوی» وصل کنه متوجه این قضیه شدم ... یه لحظه انگار تردید کرد که برای اولین بار من رو با اسم کوچک صدا بزنه، ولی نتونست خودش رو قانع کنه و دلیلی برای کارش پیدا نکرد ... همین فکر باعث شد که بین «ز» و «آ» بیش از معمول طول بکشه ... تو همین فاصله حس کردم حتا صداش کمی هم لرزش پیدا کرد ... از این مسئله که عبور کرد دوباره اعتماد به نفسش رو پیدا کرد و صداش مطمئن شد ... « جیمزززآآیوی هر چیزی که شما می‌گی درسته و حرفی توش نیست» ...
وقتی تو مدرسه تکلیفی رو انجام می‌دیم انقدر می‌خندونمش که اشک از چشماش سرازیر می‌شه و در حالیکه با دست جلو دهنش رو می‌گیره می‌گه «آقای آیوی شما خیلی خنده دارید» بعد هم می‌ره و از اتاق بغل یه نارنگی برمی‌داره و میاره و بهم می‌ده ... ولی من تو همون لحظات هم دارم با حسادت خودم رو از درون می‌سوزونم ... حسادت به چهار حرف تشکیل‌دهنده اسم «بلیچ» وقتی از زبان ماری خارج می‌شن، حسادت به اون دو سه ثانیه‌ی بعد از ادا شدن اسم بلیچ که ماری چند ثانیه‌ای دور دست رو نگاه می‌کنه و انگار خاطراتش با بلیچ جلوش زنده می‌شن، حسادت به تمام لحظاتی که یهو بی‌دلیل یاد بلیچ می‌افته و می‌گه اگه بلیچ بود فلان فلان می‌کرد ...
ماری «منِ» قدیمی رو دوست داره و از این «منِ» جدید، از این هیولای عجیبی که بهش تبدیل شدم می‌ترسه و نمی‌تونه این دو تا رو با هم جمع کنه ... درست مثل لحظه‌‌ای که نمی‌تونه اسمم رو بدون فامیل صدا کنه ...
یه تار از موهاش ساز مخالف می‌زد. یه روز پاییزی ابری بود و مثلا داشتیم سعی می‌کردیم تا باهم تکلیف انجام بدیم.
موهاش رو محکم پشت سرش بسته بود، ولی این وسط یه تار از موهای قهوه‌ای بلندش بنای ناسازگاری گذاشته بود و خودش رو درست عین یه تکاور، برای یک ماموریت مهم از لشگر موها جدا کرده بود ... تمام حواسم پیش اون یه تار مو بود. دقیقا از وسط پیشونی بلندش شروع می‌شد و از طرف چپ صورتش قوس بر می‌داشت و تا زیر چونه‌ش می‌رسید. نه می‌تونستم به چشماش نگاه کنم، نه حرف‌هاش رو می‌فهمیدم. دلم می‌خواست دستم رو جلو می‌بردم و اون تار مو رو با دستم می‌گرفتم. چطوری ممکن بود که بفهمم چی می‌گه؟ انگار تکاور زده بود به قلب من ... همین‌طور که داره حرف می‌زنه یه چین به پیشونی‌ش می‌ندازه و ته خودکار رو تو دهنش می‌کنه ... انگار چین پیشونی‌ش تو هوا موج به پا می‌کنه، اون موج میاد و شپلق به صورت من می‌خوره ... .
یکی از معلم‌ها میاد سمتمون. ماری خودکار رو روی میز می‌ذاره. آقا معلم شروع می‌کنه به لغز بار ماری کردن که رو برنامه نیستی و ازین حرف‌ها ... از خودکار روی میز نور ساطع می‌شه ... شجاعت به خرج میدم و دستم رو از زیر میز می‌برم و دست یخ‌کرده ماری رو می‌گیرم تا بهش قوت قلب بدم. دستش داره می‌لرزه ولی تو صداش این لرزش اصلا تاثیری نداره ... بعد از برخور موج به صورتم حالا کمی آروم‌تر می‌شم ... اون‌هم دستم رو فشار می‌ده ... دستش رو محکم‌تر می‌گیرم ... ولی صداش هی ضعیف‌تر و دورتر می‌شه ... دورتر و دورتر ... انگار که فاصله بینمون سی سانت نیست، سی متره و اون تو کلاس روبرویی نشسته، نه کنار من ... انگار تکاور ماموریتش رو انجام داده و شجاعت غول رو درست نشونه گرفته ...
- تو عاشق شدی آیوی.
با ژان راجع به ماری دارم حرف می‌زنم، اولین باره که تو ز ندگیم دارم با کسی غیر از خودم راجع به ماری حرف می‌زنم. صبح با تپش قلب از خواب بیدار شدم. اولین کاری که کردم زنگ زدم به ماری.
- ماری یه چیزی برام تعریف کن
- دیوونه شدین آقای آیوی؟
- بگو فقط. (می خواستم فقط صداش رو بشنوم)
- خب، بذار راجع به جشنواره برات بگم. میدونین جشنواره خیریه سالانه دو ماه دیگه‌س ...
ضربان قلبم کم کم عادی شد، نفسم برگشت، حالم دوباره خوب شد.
این قضیه رو برای ژان تعریف کردم و اون‌هم عكس‌العملش رو تو صورتم شلیک کرد.
- ببین آیوی تو عاشق شدی، خیلی واضحه. چرا مستقیم بهش نمی‌گی؟
- همیشه مثل خواهرم بوده. چطور بهش چنین چیزی رو بگم؟
- عاااااه. دیوانه به این فکر کن که یک درصد احتمال داره اون هم تو رو دوست داشته باشه. نمی‌دونم قضیه بلیچ رو می‌دونی یا نه.
- بلیچ از بچه‌گی دوستم بود. میدونم که ماری اون رو دوست داره.
- خیلی چیزا نمی‌دونی آیوی. بچه‌ای ... بچه. بلیچ به ماری به چشم یه دختر خیلی خوشگل نگاه می‌کرد همین. و ماری هم این نگاهش رو دوست داشت، نه خودش رو.
- ژان من نمی‌تونم به کسی که عاشق یکی دیگه‌ست بگم دوستش دارم.
- خلی آیوی؟ گوش نمی‌دی به حرفام ... ببین ماری عاشق حرف‌های بلیچه نه خودش. بلیچ یهو گذاشت رفت. به نظرت ماری رو دوست داشته؟
- ژان ماری بعد رفتن بلیچ داغون شده ... داغون.
- من که بهت میگم. ماری عاشق بود، عاشق. ولی عاشق حرفاش بود نه خودش. اصلن مگه می‌شه یکی اون مدلی تحقیرت کنه و تو همچنان عاشق باشی؟ آیوی تو کتاب زیاد می‌خونی ... کتاب‌ها پراند از عشق‌های بی‌انتها و جاودان ... ولی همچین چیزی اصلن وجود خارجی نداره. عشق یه رابطه دو طرفه‌ست که با تعامل دو نفر زنده می‌مونه. بریز دور اون کتابات رو ... اصلن به فرض که عاشق بلیچ باشه. عشق بلیچ رو از قلبش بیرون کن. بهش حق انتخاب بده.
- ژان نمی‌تونم.
- آیوی چی تو زندگیت داری لعنتی؟ یه آشغال بازنده‌ای که حتا جرأت نداری به معشوقه زندگیت بگی دوستش داری. می‌دونی الآن فهمیدم چه مرگته. تو ماری رو دوست نداری. تو عاشق خودتی لعنتی حرومزاده.
- من ...
- خفه شو آیوی. بهترین ایده برای تو خودکشه. بکش خودت رو و ما رو از شر خودت خلاص کن.
ژان تفی رو زمین انداخت و رفت. من موندم و افکار دیوانه‌وار ... ای کاش ماری یهو بهم می‌گفت دوستت دارم. ای کاش یهو می‌گفت با دیدن تو تازه فهمیدم که یه پسر چقدر فوق‌العاده می‌تونه باشه. ای کاش ماری یهو بهم می‌گفت خوشحالم بلیچ ولم کرد تا عاشق تو بشم ... ولی میدونم نمی‌شه ...
به حرف آخر ژان فکر می‌کنم …
آلومینیوم فسفید جواب مسئله حل نشده من شد. می‌رم توی حموم و در رو از پشت قفل می‌کنم. تنهای تنهام. برای اینکه
وسوسه نشم که در حموم رو باز کنم، کلید رو تو راه آب می‌ندازم. سویشرتم تنمه. قرص رو از کشفیات گشت هفته پیش پدر پلیسم پیدا کردم. سعی می‌کنم به خودم مسلط باشم. به ماری فکر می‌کنم، به پدر پلیسم که هیچ وقت خونه نیست و به مادرم که سر زایمان من از این دنیا رفت ... و به نحسی من که دامن این دنیا رو گرفت. دستام می لرزه ... قرص رو می‌خورم، تلخ و لزجه. روش کلی آب می‌خورم ... میدونم سه چهار ساعتی وقت می‌خواد تا عمل کنه. تو وان دراز می‌کشم و سعی می‌کنم به چیزی فکر نکنم ... ,
کم کم داره سردم می‌شه ... تلق ... صدای در حمومه ... در باز می‌شه .. انگار نه انگار که قفل بوده ... ماری در آستانه دره ... "آیوی تو داری چی کار می‌کنی؟" ... لال شدم ... سرم گیج می‌ره ... میاد جلو. دو تا بند سویشرتم رو باهم می‌گیره و شروع می‌کنه به بازی کردن ... "چته تو؟ خوبی؟" ... دلم می‌خواد با تمام وجود ماری رو بغل کنم ولی نفسم بالا نمیاد ... ماری دست می‌کنه تو موهاش و یه دسته از موهای قهوه‌ای قشنگش رو تو دست چپش می گیره ... "بهتر نیست اینا رو رنگ کنم؟" ... سردم شده ... "نه عزیز زیبارو، نه جان دلم" صدای بلیچه که در آستانه در وایساده ... سینه‌م سنگین شده ... چشمام سیاهی می‌ره ... قفسه سینه‌م داره نصف می شه ... دارم تجزیه می شم ... بالا میارم، تمام بودنم رو کف اون حموم لعنتی بالا میارم ... "آخ آیوی من تو رو خیلی دوست دارم!" ماری این رو می‌گه ... حالا دارم خون بالا میارم ... معده‌م فشرده می‌شه، ولی چیزی توش نیست که بالا بفرسته و فقط خون قی می‌کنم. دیگه جایی رو نمی‌بینم ...
,
یهو آروم می‌شم ... آروم آروم ... انگار نوزادی که تازه متولد شده ... دلم می‌خواد گریه کنم ... لای چشمام رو باز می‌کنم ... نور شدیدی چشمام رو می‌زنه ... گرما وجودم رو می‌گیره ...
