هر نسلی ابرِ تازهایست بر آسمان زمان. از جایی برمیخیزد، شکل میگیرد، میبارد، ردّی از خود میگذارد و جای خود را به دیگری میدهد. ما در این چرخهی تغییر، به دنبال فهمیدنیم؛ اینکه چرا فاصله افتاده؟ چرا گفتوگو سخت شده؟ و چطور میشود دوباره همزبان شد؟
ابر، برای ما فقط یک نام نیست؛ استعارهایست از حرکت، از آگاهی ، از پیوند میان دیروز و امروز. ما میخواهیم از دل ابرها عبور کنیم و چشماندازی تازه از نسلها ببینیم.
ابر بارنده به دریا می گفت : گر نبارم تو کجا دریایی؟
در دلش خنده کنان دریا گفت : ابر بارنده تو هم از مایی !
(زنده یاد حمید مصدق)