روزمرگی

صبح گاهان
خش خش پوچ ملافه را کنار زده
دست همت بر جبین غمین گذارده و درد زیستن را با داغ عبث آرام میکنیم
وز تخت سکون پا به اندرون تحیر و تشویش میگذاریم
دیرگاهیست که خورشید را باید بر بلندای سقف سربی اسمان تصور کرد
روزگارانمان
روزگارانمان بر مرز باریک ترس ، در لبالب اعماق وحشتزای پوچی سیر میکند و بین لحظه های بهت زده دست به دست میشود .
خویشتن
ان خویشتن همایونی اعلا نشین
که زمانی همراه و همنشین ایزدان ، طعنه به المپ نشینان میزد و با فره ایزدی خویش متبارک ترین متبارک ها را طعن میزد
و خرسندی اش زبانزد عالم و ادمیان بود
هماکنون
...

تو از کدامین سو طلوع میکنی
ای خورشیدی که نشتر گرم امیدش سالیان است بر اندرون این وجود فسرده و یخ زده طلوع نکرده ...