خلسه و غبار
نوری بی‌رمق از پنجره آپارتمان تا نیمه اتاق را روشن می کند ، از همانجا به کوه های دوردست که درغبار غروبگاهان گویی محو شده اند خیره مانده ام ، گیج و ویج افکار پراکنده ام را در ذهن جارو می کنم ، از مرور خاطره ها خسته شده ام و فرار می کنم ، آدمهای زندگی من چقدر معمولی هستند ! نمی فهمم چه مرگم شده ! انگار لابه لای هزارتوی افکارم دنبال چیزی می گردم،دنبال یک سرنخ ،دنبال یک در و یا یک پنجره ، رو به دنیایی دیگر !
گاهی دیگر مطمئن می شوم که افسرده شده ام و گاهی به خودم نهیب میزنم که این چه فکریست ؟ فقط ذهنت خسته است و روحت خسته تر ! چشمانم را می بندم ، صدای اذان از دوردست ها به گوش می‌رسد و من در خلسه ای که هر لحظه سنگین تر می شود ،غرق می شوم …
