زل زده بودم بهش…ولی حواس خودش جای دیگه بود..اصلا چشم من بین اون همه آدم اصلا به چشم نمیومد..یه قهوه خونه و کلی آدم لب پنجره داشتن نگاهش میکردن.

فحش میداد،داد میزد،هیکل درازشو اینور اونور پرت میکرد..با اون چشمای ور قلمبیده و موهای فرش قشنگ عین معرکه بگیرا شده بود…دیدم انگار جا جای موندن نیست..با این صدای داد و فریاد و حرفایی که تو قهوه خونه رد و بدل میشد حال نمیداد قلیون بکشی…از یه طرفم به لطف اون بزرگوار نمیشد رفت تو کوچه…رفتم سمت دخل…برعکس همه که زل زده بودن بهش ..صاحب قهوه خونه سرش پایین بود…سرشو آورد بالا…رو به شاگردش کرد گفت:برو هواشو داشته باش،همسایه ها بعضی وقتا از دستشون در میره…نگاهش کردم گفتم:حساب ما چقدر شد؟
گفت :مهمون ما باش..گفتم:زنده باشی..کارتو دادم بهش…بلند شد که کارت بکشه..گفتم:راستی این بنده خدا چند وقت یه بار اینطوری میکنه؟ کسب و کارت آسیب ندیده؟صداش هنوز میومد…داد میزد زنده و مرده احدو….کوچیک بزرگ احدو…رمزو پرسید..بهش گفتم…کارتو که بهم داد گفت:بچه محلمونه..مثل داداشمه..چند سال پیش تو خدمت اینطور شد…الآن موج میگیرتش…تقریبا هرشب…گفتم:خدا شفاش بده…راستی احد کیه؟اونیه که باعث شده این بلا سرش بیاد؟
گفت:نه…احد منم..بهش گفتم هر وقت موج میگیرتت اسم من یادت باشه …به شخص دیگه فحش نده..من میدونم چشه…خیلیا نمیدونن