روی مبل تکنفره مینشینم و پای راست را روی پای چپ میاندازم.
دفتر را به ستون زانوی راست تکیه میدهم و با طمأنینه، شروع به ورق زدن میکنم.
به صفحهٔ امروز که میرسم، خودکار را برمیدارم. بیشتر از هر ابزار بشری، به دستم میآید این ظریف جاندار و رقص هربارهاش روی کاغذ، که منتهی به گریهٔ جوهر است، ضربان قلبم را تنظیم میکند. حرکت ماهرانهٔ قلم و نقشآفرینی بیتکرارش، به عشقبازی میماند لاکردار.
با یک چشم، نگاهی به سرتیتر کارهای امروز میاندازم و با چشم دیگر باز کردن در خودکار نازنینم را میپایم.
مربع روبهروی کارهای انجامشده را پر میکنم و دو کار باقیمانده را، دوباره در برگهٔ آخر هفته مینویسم.
با دست چپ، فنجان چای را از روی میز برمیدارم و اول، زیر بینی میگیرم.
عطر جانبخش و دلپذیر معطرترین ترکیب دنیا، هل و دارچین، مشامم را مینوازد.
از امروز مینویسم و همزمان با میهمانی باشکوه احساسات و کلمات، جرعه جرعه، دهان و حلقم را دعوت به طعم چای میکنم.
تمام میشود. هم چای، هم نوشتنم.
نگاهی به ساعت میاندازم، ده دقیقه به دوازده است و خستهام.
روز پرکاری داشتم؛ و کمکم انگار که خواب میآید تا پلکهایم را سنگین کند.
بلند میشوم، چراغها را خاموش میکنم، نقاب استقلال را درمیآورم، بالاپوش محکم بودن را از تن میکنم و زیر پوستهٔ احساسات میخزم.
به نظر میرسد لاغرتر شدهام، دیگر حتی احساساتم به تنم زار میزند و قوارهٔ روحم نیست. چشمهایم را روی هم فشار میدهم و به اتاق تاریک ذهن، این صندوقچهٔ بیانتها و بینهایت، اجازه میدهم خیال بپردازد، خاطره بپرورد و رویا ببافد.