:
شب بود. ساعت دوازده بامداد را پشت سر گذاشته بودیم. یکی از همان شبهای ماه رمضان که خانوادگی تا سحر بیدار میماندیم. من روی تک مبل خانه، موبایل به دست دراز کشیده بودم. همسرم صدایم کرد. سر برگرداندم و بالای سرم، جلوی کتابخانه، با یکی از زیباترین صحنههای زندگیام مواجه شدم. عباسآقا و مادرش هر دو کنار هم روی نیمکت جلوی کتابخانه نشسته بودند و کتاب میخواندند. خانمم کتاب «نفرین به هرچه قانون» در دست داشت و عباسآقا کتاب خیام. اینقدر صحنه زیبایی بود که موبایل را کنار گذاشته و به آنها پیوستم. گهگاه کتاب از دست عباسآقا میافتاد. کتاب را دوباره به دستش میدادم و او مثل مادرش روی پایش باز کرده و به صفحاتش خیره میشد. خیلی خوشحالم که عباسآقا مادری کتابخوان دارد و از کودکی با کتاب مأنوس خواهد شد. من هم تصمیم گرفتم به مناسبت عید فطر برای هردو کتاب بخرم. برای عباسآقا به پیشنهاد یکی از مشتریهای کتابفروشی یک کتاب سفرهای خریدم و برای همسرم کتاب «خال سیاه عربی» را. ظاهراً که همسرم بیش از عباسآقا از عیدیاش خوشحال شد و کتابِ در حال مطالعهاش را کنار گذاشت و شروع به مطالعه کتاب جدید کرد. الان هم رفته آن سمت حیاط به دور از دسترس عباسآقا نشسته و در حال مطالعه همان کتاب است. من هم این سمت، روی تخت در حال مطالعه کتاب جدیدم هستم. عباسآقا پیش من است. بعد از مدتی از تخت پایین آمده، به سراغ مادرش رفته و دوباره کنارش مینشیند. اما کتابش را نیاورده است.
روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب
۰۵ خرداد ۱۳۹۹
